คิมจองฮักยื่นถุงสานในมือเข้าไปในเบาะหลัง พลางปีนขึ้นรถไปด้วย “จะโทรมาทำไมล่ะ? ทางก็ไม่ได้ไม่รู้จักนี่นา”
โก่วจื่อตามมาติด ๆ วางกระสอบป่านบนบ่าลงข้างเท้าอย่างระมัดระวัง ตอนกระสอบตกถึงพื้นรถมีเสียงทึบ ๆ ดังขึ้น ของข้างในไม่เบาเลย
รถกลับลำ มุ่งหน้าเข้าสู่เขตโรงงานอีกครั้ง
ลู่เหวย์จอดรถที่หน้าตึกสำนักงาน พาทั้งสองคนขึ้นไปชั้นบน
เครื่องทำความร้อนในทางเดินทำงานเต็มที่ ประตูเปิดปุ๊บไอร้อนก็พ่นใส่หน้าปั๊บ
คิมจองฮักถอดเสื้อคลุมทหารพาดไว้บนแขน มองไปรอบ ๆ เหมือนตามองไม่ทัน
ป้ายคำขวัญความปลอดภัยในการทำงานที่แขวนไว้บนผนัง อุปกรณ์ดับเพลิงที่ตั้งอยู่มุมกำแพง สุดทางเดินคือประตูห้องผู้จัดการโรงงาน เขามองทุกอย่างไม่ตกหล่น
ลู่เหวย์ผลักประตูห้องทำงาน พูดกับหลี่เหิงว่า “พี่ นี่คือคิมจองฮัก พี่คิม นี่คือโก่วจื่อ เป็นเพื่อนผมทั้งคู่
พี่คิม นี่คือหลี่เหิง ลูกพี่ลูกน้องผม เป็นผู้จัดการโรงงาน”
หลี่เหิงยิ้ม ยื่นมือออกไป จับมือกับคิมจองฮัก แล้วพยักหน้าให้โก่วจื่อ “สวัสดีครับพี่คิม ยินดีต้อนรับ เชิญนั่งครับ เดี๋ยวผมรินน้ำชาให้”
คิมจองฮักเกรงใจ “น้องชายไม่ต้องวุ่นวายเลย พวกเราไม่หิวน้ำหรอก”
หลี่เหิงพูดยิ้ม ๆ ว่า “ที่นี่ก็ไม่มีชาดี ๆ อะไร อย่าเกรงใจเลยนะครับ มานั่งดื่มชา พวกคุณคุยกันไปนะ ผมไปดูที่โรงงานก่อน”