เยกาเตรีนาจ้องเขม็งไปที่ลู่เหวย์ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง มุมปากเม้มเป็นเส้นตรง
ในรถเงียบจนได้ยินเสียงสองหนุ่มร่างยักษ์เบาะหน้ากลืนน้ำลาย
ตอนนี้ลู่เหวย์ก็ได้สติกลับมาแล้ว ยกสองมือขึ้น ทำท่า "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ" "เอ่อ... พี่สาว เข้าใจผิดแล้วครับ เข้าใจผิดกันแน่นอน ผมกับน้องสาวพี่สนิทกันมาก ผมคิดว่า..."
"หุบปาก" เยกาเตรีนาเค้นคำพูดออกมาจากซอกฟัน เสียงไม่ดัง แต่เย็นจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง
เธอจัดปกเสื้อเครื่องแบบทหารที่ถูกทำให้ยับยู่ยี่ หายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง สีหน้าโกรธเกรี้ยวนั้นกลับค่อย ๆ เก็บลงไป
ใจของลู่เหวย์กระตุกวูบ เขาเคยเห็นปฏิกิริยาแบบนี้มาก่อน ยิ่งคนที่โกรธจริง ๆ ยิ่งไม่ชอบตะโกนโวยวาย
เยกาเตรีนาจ้องมองเขานานถึงสิบวินาทีดี จู่ ๆ ก็กระตุกมุมปาก เผยรอยยิ้มออกมา
รอยยิ้มนั่นทำให้แผ่นหลังของลู่เหวย์เย็นวาบ
"นายบอกว่านายสนิทกับน้องสาวฉันมากงั้นรึ?" เธอถามเป็นภาษาจีนด้วยสำเนียงรัสเซีย พูดทีละคำเน้นเป็นจังหวะ
"เอ่อ... ก็พอได้ครับ แค่รู้จักกัน"
"รู้จัก?" ดวงตาของคาเจี้ยนหลินาโกรธจนเหมือนจะพ่นไฟออกมาได้
"พวกนายชาวเมืองหลง สำหรับเรื่องจูบกันน่ะ เป็นสิ่งที่แค่รู้จักกันก็ทำได้เลยงั้นหรือ?" คาเจี้ยนหลินากัดฟันถาม
ไอ้สารเลวนี่ ถึงกับยังโกหกเขาอีก แค่ดูจากท่าทีเมื่อกี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับน้องสาวก็ไม่ธรรมดาแน่ ๆ
ลู่เหวย์ถูกเธอถามจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ "จริง ๆ แล้ว บางครั้งไม่รู้จักกันก็จูบได้นะครับ"
เยกาเตรีนา: ...