ลู่เหวย์เดินหันหลังให้แสงเพลิงมุ่งหน้าไปยังรถกระบะ ดึงประตูรถแล้วขึ้นไปนั่ง เครื่องยนต์สตาร์ท ล้อบดทับหินกรวด ขับเคลื่อนออกจากจุดนั้น
"ทำไมถึงไฟไหม้ล่ะ?" หลี่ซือซือเผลอถามออกไป ก่อนจะนึกอะไรได้และเอามือปิดปากตัวเองไว้
หลานเวยเวยมองค้อนใส่เธอ เรื่องนี้ยังต้องถามอีกเหรอ?
ลู่เหวย์หัวเราะ "คงมีคนดื่มน้ำเยอะไป เลยทำพลาดน่ะ ดูในกระเป๋าพวกเธอสิ ว่าขาดอะไรไปไหม ถ้าไม่มีก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวผมจะพาไปสนามบิน"
ช่างเป็นคำพูดที่ไร้สาระสิ้นดี ดื่มน้ำมากแล้วไฟไหม้
สองสาวฟังแล้วก็ทำเหมือนไม่เห็นเรื่องนี้ รีบตรวจสอบกระเป๋าเดินทาง
พาสปอร์ต มือถือ กระเป๋าสตางค์ อยู่ครบ ไม่ขาดสักอย่าง
มีก็แต่เงินสดที่หายไป
แต่เงินแค่นี้ ช่างมันเถอะ
"ไม่ขาดอะไรเลย" หลานเวยเวยถอนหายใจโล่งเมื่อได้เอกสารคืนมา
อยู่ต่างแดน ถ้าไม่มีเอกสาร ก็อย่าหวังจะขยับไปไหนได้เลย
ลู่เหวย์พยักหน้า "ไม่ขาดก็ดีแล้ว ไปกันเถอะ ผมไปส่งพวกคุณที่สนามบินก่อน"
ลู่เหวย์ขับรถไปเอารถลู่ซวิ่นคันนั้นคืน แล้วทิ้งรถกระบะไว้ข้างทาง มุ่งตรงไปสนามบินพร้อมกับสองสาว
ถนนตอนกลางดึกโล่งว่างเปล่า ลู่เหวย์ขับเร็วมาก ใช้เวลาแค่สิบนาทีก็ถึงสนามบิน
โถงผู้โดยสารสนามบินสว่างไสวด้วยแสงไฟ
หลานเวยเวยและหลี่ซือซือไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดในห้องน้ำ จากนั้นไปซื้อตั๋วเครื่องบิน พอดีมีเที่ยวบินกลางคืนกลับประเทศ
ในโถงสนามบิน