ชายร่างสูงในชุดนอกเครื่องแบบ ซึ่งถูกเรียกว่า "ซานเกอ" แขนทั้งสองข้างหักตั้งแต่ข้อศอก กระดูกขาวโผล่ออกมา นอนกลิ้งเกลือกอยู่บนโคลนพร้อมกับส่งเสียงร้องโหยหวน
ส่วนไอ้อ้วนนั้นอาการหนักกว่า ขาทั้งสองข้างใต้เข่าหายไปหมด แผลฉกรรจ์เละเทะ มันนอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น ตัวกระตุกเหมือนปลาขาดน้ำ ลำคอส่งเสียง "ฮือฮือ" แผ่วเบา
ลู่เหวย์ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา มองลงมาจากที่สูง เงาของเขาปกคลุมร่างทั้งสองไว้มิด
"หัวหน้าพวกแกคือใคร" เขาถาม
ชายร่างสูงเจ็บจนหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก แต่ยังข่มขืนแข็งกร้าว "แก... แกรู้ไหมฉันเป็นใคร... ฉันคือ..."
ลู่เหวย์ยกเท้าเหยียบลงบนแผลที่แขนหักของอีกฝ่าย แล้วค่อย ๆ บดย้ำ
"อ๊ากกก——!"
เสียงร้องแหลมทะลุท้องฟ้ายามค่ำ ทำให้นกในป่าที่อยู่ไกลออกไปแตกตื่น
"ฉาชาย" ชายร่างสูงพังทลายในที่สุด น้ำมูกน้ำตาเลอะเต็มหน้า "คือคุณฉาชาย! เขา... เขาสั่งให้พวกเรามารออยู่ที่นี่... บอกว่า... บอกว่าถ้าจับคนส่งกลับไปได้... มีเงินรางวัล..."
ลู่เหวย์เอาเท้าออก ก้มลงเก็บโทรศัพท์ที่ตกอยู่บนพื้น จอภาพยังสว่างอยู่
เขาปัดดูประวัติแชต เลื่อนขึ้นไปเรื่อย ๆ
ข้อความล่าสุดส่งมาจากฉาชาย เป็นภาษาไทย แนบรูปภาพมาด้วย เป็นรูปของหลานเวยเวยและหลี่ซือซือที่สนามบิน มุมกล้องซ่อนเร้น ดูเหมือนวางแผนไว้ล่วงหน้า
"ของดีใช้ได้ ส่งมาที่ชั้นใต้ดินสาม ฉันจะตรวจรับเอง"
เลื่อนขึ้นไปอีก เป็นบทสนทนาประจำวันระหว่างฉาชายกับ "ซานเกอ" มีทั้งบันทึกการโอนเงิน การมอบหมายงาน และรายงานการจัดการ "ปัญหา" ต่าง ๆ