หลิวเหวินฟังจบ ตาก็เป็นประกายทันที
รถบรรทุกใหญ่แบบนี้เขาไม่เคยนั่งมาก่อนเลย ห้องคนขับอยู่สูงลิ่ว นั่งข้างในมองลงมาเห็นรถเก๋งข้างนอกก็ต้องก้มหน้าดู
เขายิ้มร่า จอบในมือโยนเข้าไปในกระบะท้ายรถ แล้วปีนป่ายขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับอย่างขะมักเขม้น พอทิ้งตัวลงนั่ง ร่างกายก็จมลงในเบาะนุ่มสบาย สบายอกสบายใจจนยิ้มตาปิด
ห้องคนขับกว้างขวาง กระจกเช็ดใสแจ๋ว แผงหน้าปัดมีปุ่มไฟกระพริบมากมาย
หลิวเหวินมองไปทั่วซ้ายทีขวาที อย่างกับยายหลิวเข้าวังหลวง ปากก็พ่นเสียงจ๊ากๆ ไม่หยุด
"สหาย พวกคุณไปบ้านลู่ต้าไห่ทำอะไรครับ? ไปช่วยเขาสร้างบ้านเหรอ? บ้านเขาสร้างเสร็จแล้วนะ" หลิวเหวินเอนหลังพิงเบาะ วางมือบนขอบหน้าต่าง ลมโชยมา สบายสุดจะบรรยาย
คนขับยิ้ม จับพวงมาลัย ตาจ้องถนนข้างหน้า เอ่ยปากว่า "เรามาตามคำสั่งของประธานลู่น่ะครับ เอารถขุดกับรถบรรทุกพวกนี้มาส่ง"
หลิวเหวินชะงักนิด "ประธานลู่?"
"ประธานลู่ของเราชื่อลู่เหวย์ เป็นคนหมู่บ้านพวกคุณนั่นแหละ" คนขับชำเลืองมองเขา