เดิมทีลู่เหวย์ตั้งใจจะยกเครื่องขุดขึ้นรถบรรทุก แล้วรีบกลับหมู่บ้านเลย
แต่อยู่ ๆ โจวหย่าก็ดันท้องเสียก่อน เขาจะไปไหนก็ไปไม่รอด
ต่อให้ยุ่งแค่ไหน ก็ต้องอยู่เป็นเพื่อนก่อนสักสองสามวัน
เขาจึงเรียกรถบรรทุกมาจากโรงงาน ให้คนขับเอาเครื่องขุดกลับหมู่บ้านก่อน ส่วนตัวเขาอยู่ที่เมืองปิงเฉิงต่อ
ส่วนเรื่องร้านเสื้อผ้า ลู่เหวย์ไม่ว่าโจวหย่าจะพูดยังไงก็ไม่ยอมให้ไปทำงานอีกเด็ดขาด
จ้างพนักงานขายเพิ่มอีกสองคน บวกกับเสี่ยวฟาง รวมเป็นสามคนก็พอแล้ว
โจวหย่าก็แค่ดูบัญชี นาน ๆ ไปเดินดูสักรอบ คอยสอดส่องดูแลก็พอ
ช่วงไม่กี่วันมานี้ นับเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขสงบที่โจวหย่าไม่ค่อยได้สัมผัส
ทุกคืนหลังกินข้าวเสร็จ ทั้งคู่ก็จะนอนขดบนโซฟาดูทีวี
โจวหย่าพิงอยู่ในอ้อมกอดของลู่เหวย์ มือใหญ่ของเขาวางแผ่เบา ๆ บนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อย ฝ่ามืออุ่น ๆ ไม่ขยับเขยื้อน ราวกับกำลังปกป้องสมบัติล้ำค่าอะไรสักอย่าง
เธอรู้สึกเหมือนใบชาที่แช่อยู่ในน้ำอุ่น ทั้งตัวผ่อนคลาย สบายอารมณ์ ไม่คิดอะไร แล้วก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น