ลู่ต้าไห่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ในลานบ้านเก็บกวาดเศษอิฐเศษหิน
พอปรับปรุงบ้านเสร็จ ลานบ้านก็รกเหมือนไซต์ก่อสร้าง ถุงปูน เศษไม้ กระป๋องสีเปล่าเกลื่อนกลาดไปหมด แทบไม่มีที่ให้ย่างเท้า
เดิมทีคิดจะเรียกลู่เหวย์กลับมาช่วยสักหน่อย แต่ไอ้หนูนี่ไม่รู้หายหัวไปไหน หลายวันแล้วแม้แต่เงายังไม่เห็น
เขากำลังง่วนอยู่กับการเขวี้ยงเศษอิฐก้อนหนึ่งไปที่มุมกำแพง แล้วปัดฝุ่นจากมือ พลันได้ยินเสียงดังครืน ๆ มาจากข้างนอก
เงยหน้าขึ้นมอง รถบรรทุกใหญ่สามคันจอดเรียงเป็นขบวนอยู่หน้าบ้านตัวเอง
บนหัวรถยังแบกเครื่องจักรกลสีเหลืองอร่าม สายพานเหล็กแวววาว กระจกห้องคนขับสะท้อนแสง ดูยิ่งใหญ่สมราคา
ลู่ต้าไห่อึ้งไป เศษอิฐในมือแทบหลุด
ความคิดแรกคือ: ไอ้หนูนี่มันทำอะไรของมันอีกแล้ว ตั้งใหญ่โตขนาดนี้ ไม่บอกไม่กล่าวสักคำ
เขาปัดฝุ่นจากมือ เดินไปที่ประตูเหล็กผลักเปิดออก หลิวเหวินกำลังกระโดดลงจากรถบรรทุกคันแรก ตอนเท้าแตะพื้นขาอ่อนไปนิด เกือบยืนไม่อยู่
บนรถคันนั้นก็มีคนขับใส่ชุดทำงานกระโดดลงมาด้วย ในมือถือแฟ้มเอกสารปึกหนึ่ง
รอบ ๆ มีคนมามุงดูความครึกครื้นไม่น้อยแล้ว
ป้าหวังข้างบ้านถือกะละมังน้ำยืนอยู่หน้าประตูยืดคอมอง น้ำหกใส่หลังเท้าเต็ม ๆ ก็ไม่รู้ตัว
ตาหลีเดินเอามือไพล่หลังออกมาจากตรอก หรี่ตามองอยู่นาน ปากก็บ่นพึมพำว่า "เจ้าสิ่งใหญ่โตพวกนี้มาจากไหนกัน" เด็ก ๆ สองสามคนวิ่งวนรอบรถบรรทุกอย่างตื่นเต้น บางคนยื่นมือไปจับยางรถ บางคนเขย่งเท้าอยากแตะขอบกระบะ ตาโตเป็นประกาย ปากก็ร้อง "ว้าว" กันไม่หยุด
"อาต้าไห่!" หลิวเหวินตะโกนลั่นทันทีที่แตะพื้น กลัวใครไม่ได้ยิน "นี่คือของที่เสี่ยวเหวย์บ้านอาให้คนเอามาส่ง! รถขุดกับรถบรรทุก!"
คนขับพอได้ยินว่าผู้ชายตรงหน้าคือพ่อของเจ้าของโรงงาน สีหน้าก็เปลี่ยนจากความเหนื่อยล้าตอนเดินทางเป็นความนอบน้อมทันที เอวโค้งลงเล็กน้อย น้ำเสียงก็เบาลงครึ่งขั้น พูดอย่างสุภาพว่า: "ท่านลู่...คุณลู่ พวกเราเป็นคนที่คุณชายลู่ส่งมา เอารถขุดกับรถบรรทุกพวกนี้มาส่งครับ ท่านว่าจอดรถพวกนี้ไว้ตรงไหนดีครับ"
ลู่ต้าไห่ยังไม่ทันได้พูดอะไร รอบ ๆ ก็ระเบิดเสียงเซ็งแซ่ขึ้นมา