"ลี่ลี่มาแล้ว เร็วเข้า มานั่ง ก่อน ยายตุ๋นไก่ตัวน้อยไว้ให้ กินเยอะๆ นะ"
ผู้เฒ่าลู่เห็นสวีลี่ลี่กับลู่เหวย์กลับมาก็ยิ้มจนปิดปากไม่มิด รอยย่นบนใบหน้าคลายออกหมด
จูงมือสวีลี่ลี่เดินเข้าบ้าน ราวกับกลัวหลานสะใภ้คนนี้จะหนีไป
สวีลี่ลี่ก็ไม่ได้ทำตัวเป็นคนนอก ปีนี้เธอมาที่นี่บ่อยกว่าบ้านตัวเองเสียอีก
เดินเข้าครัวอย่างคล่องแคล่ว เปิดฝาโอ่งน้ำดูแวบหนึ่ง
"คุณยาย น้ำในโอ่งจะหมดแล้ว หนูไปปั๊มน้ำมาเติมให้เต็มก่อนนะ" เธอพูดพลางหันจะเดินออกไป แขนเสื้อถูกร่นขึ้นมาถึงแขนท่อนล่างแล้ว
"ไม่ต้อง ไม่ต้อง" ผู้เฒ่าลู่รีบดึงเธอไว้ ตบหลังมือเธอเบาๆ "เด็กคนนี้ ทำไมใจซื่ออย่างนี้ ให้น้อยเหวย์ไปทำเถอะ ลูกทำงานมาทั้งวันแล้ว พักผ่อนดีๆ นะ สาวๆ อย่าให้เหนื่อยเกินไป"
"ใช่ เดี๋ยวผมไปเอง คุณพักเถอะ" ลู่เหวย์พูดยิ้มๆ แล้วหันไปที่ลานบ้านเพื่อปั๊มน้ำ
สวีลี่ลี่ได้ยินแล้วหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย ในใจหวานราวกับตกอยู่ในถังน้ำผึ้ง
มุมหนึ่งของลานบ้าน มีบ่อน้ำเก่า ขอบบ่อก่อด้วยหินสีเขียว ถูกกาลเวลาขัดจนเรียบลื่น
ลู่เหวย์หยิบกระบวยน้ำเต้าข้างๆ รินน้ำใส่บ่อเล็กน้อย เป็นการ "ชักน้ำ" ไม่อย่างนั้นปั๊มไม่ขึ้น
เขาจับคันโยก กดลงไปสองสามครั้ง เสียงดัง "เอี๊ยดอ๊าด" น้ำบาดาลก็ไหล "ซู่ซ่า" ออกมา ใสเย็น สัมผัสได้ถึงความเย็น
ลู่เหวย์มองซ้ายมองขวา ในลานไม่มีใคร คุณยายอยู่ในบ้านคุยกับสวีลี่ลี่ พ่ออยู่หลังบ้านเก็บเครื่องมือ
เขาแอบดึงน้ำวิญญาณจากห้วงมิติออกมา ผสมลงในน้ำบาดาล