ที่บ้านของลู่เหวย์พึ่งกินข้าวเสร็จ ก็มีคนมาหาแล้ว
คนแรกที่มาคือตาเฒ่าจาง
ในมือเขาหิ้วตะกร้าใบหนึ่ง ที่เอวคาบกล้องบุหรี่ยาเส้นไว้ พอเข้าประตูก็ตะโกนว่า "พี่สะใภ้เฒ่าอยู่บ้านไหม? ได้ยินว่าเสี่ยวเหวย์กลับมาแล้ว?"
ยายของลู่เหวย์รีบตอบกลับว่า "อยู่จ้ะ เข้ามาเถอะ"
ลู่เหวย์รีบออกจากบ้านมาต้อนรับ รับตะกร้ามา "คุณปู่จางมาแล้วเหรอครับ? เชิญนั่ง เชิญนั่งเร็วครับ ดูคุณปู่สิ มาก็มาแล้วยังอุตส่าห์เอาของมาให้หลานรุ่นหลังอย่างผมอีก นี่มันทำให้ผมรู้สึกผิดแทบแย่เลยครับ ท่านกินข้าวหรือยังครับ?"
"ฉันกินเสร็จแล้ว" ตาเฒ่าจางหัวเราะฮ่าๆ รอยย่นบนใบหน้ารวมกันเป็นก้อน เผยฟันเหลืองๆ สองสามซี่ "นี่คือลูกแพร์หมาที่ปู่ขึ้นเขาไปเจอเมื่อวาน ไม่ใช่ของดีอะไร เอามาให้นายชิมหน่อย ตอนนี้ลูกแพร์หวานเป็นพิเศษ"
ตาของลู่เหวย์เป็นประกาย มองดูในตะกร้า ข้างในเป็นผลไม้ขนาดเท่าพุทราเล็กๆ สีน้ำตาลอมเหลือง เปลือกนอกแห้งเหี่ยวเล็กน้อย สุกงอมตามธรรมชาติถึงขีดสุดแล้ว
"โอ้โห ตอนนี้ยังมีของแบบนี้อีกเหรอ? ผมชอบกินอันนี้ที่สุดเลย ขอบคุณคุณปู่จางนะครับ!"
พูดจบก็หยิบขึ้นมาหนึ่งผล เช็ดที่ปลายแขนเสื้อ แล้วโยนเข้าปาก น้ำในผลแตกออกมา หวานจนต้องหรี่ตา
"อืมๆ อร่อย อร่อยมากเลย ผมชอบรสชาติบ้านเกิดแบบนี้ที่สุดเลย เมื่อก่อนผมขึ้นเขาไปเก็บเองทุกปี ปีนี้ยุ่งมากไม่มีโอกาสได้ขึ้นเขา นึกว่าจะไม่ได้กินเสียแล้ว ขอบคุณท่านที่ยังนึกถึงผมอยู่นะครับ"