ลู่เหวย์กับหวังเปียวดื่มกันครั้งนี้ดื่มไปจนถึงบ่ายแก่ ๆ ตะวันโน้มลงทางตะวันตก ท้องฟ้าลุกโชนสีส้มแดงกว้างใหญ่ ถึงได้เลิกรา
บนโต๊ะมีขวดเหล้าเปล่าตั้งอยู่เจ็ดแปดขวด ปนกันทั้งเหล้าขาวกับเหล้าองุ่น หวังเปียวนอนฟุบอยู่บนโต๊ะ หน้าซบซอกแขน กรนดังลั่น น้ำลายชุ่มแขนเสื้อเป็นวง
ลู่เหวย์ยืนขึ้นโซเซ ขยี้ขมับที่ปวดตื้อ ยกมือคารวะเหลียงเฟิ่งอี๋ "พี่สะใภ้ พี่เปียวดื่มไปหน่อย ผม... ผมกลับก่อนนะ ไว้เจอกันวันหลัง"
"น้องชาย ดื่มตั้งมาก ไม่เป็นไรหรือจ๊ะ ยังไงวันนี้ก็นอนที่นี่เลยสิ"
"ไม่เป็นไรครับ แฟนผมมารับแล้ว"
"อืม งั้นกลับดี ๆ ล่ะ" เหลียงเฟิ่งอี๋เดินส่งลู่เหวย์ถึงประตูใหญ่ มองจนเขาขึ้นรถไปแล้ว ถึงได้หมุนตัวกลับเข้าไป
พอลู่เหวย์ไปแล้ว หล่อนก็เรียกพ่อบ้านเฒ่าอู๋กับคนใช้สองคน ให้ช่วยกันพยุงหวังเปียวขึ้นจากโต๊ะ
สามคนช่วยกันลากเขากลับห้องด้วยความยากลำบาก โยนลงเตียง รองเท้ายังไม่ได้ถอด
มองหวังเปียวนอนบนเตียงเมาไม่ได้สติ เหลียงเฟิ่งอี๋เท้าเอวยืนอยู่ ทั้งโมโหทั้งจนใจ "ให้แกไปหยั่งเชิงเขา แกกลับดีนัก ดันดื่มจนเมาไปเองได้"
หล่อนยื่นมือไปปลดเนคไทให้เขา ปากบ่นพึมพำ "หลินหลินยังรออยู่เลยนะ แกดีเหลือเกิน ดันเมาหงำลงไปก่อน..."
ยังพูดไม่ทันขาดคำ จู่ ๆ หวังเปียวก็ลืมตาขึ้น พลิกตัวลุกพรวดขึ้นนั่ง ทำให้เหลียงเฟิ่งอี๋ตกใจถอยกรูดสองก้าว แทบจะล้มลงนั่งกับพื้น
"นี่... แกไม่ได้เมาหรือ" หล่อนเบิกตากว้าง ชี้นิ้วใส่เขา น้ำเสียงเปลี่ยนไป
หวังเปียวขยี้ขมับตัวเอง ยิ้มแสยะ "ไม่ได้เมาก็ใกล้แล้วล่ะ ไอ้หมอนี่ ดื่มเก่งเหลือเกิน ถ้าผมไม่แกล้งเมาตอนนี้ คงโดนมันจับกดใต้โต๊ะแล้ว"
เขาโลดแล่นในวงเหล้ามาหลายปี ไม่เคยผ่านงานเลี้ยงไหนมาบ้าง
จริง ๆ ก็ไม่เคยเจอใครที่ดื่มเก่งเหมือนลู่เหวย์สักกี่คน เหล้าขาวเหล้าองุ่นผสมกัน กรอกเข้าไปคอไม่กระพริบ สีหน้าไม่เปลี่ยน ดวงตาใสแจ๋ว เหมือนดื่มน้ำเปล่า
"แล้ว... เรื่องรักษาน่ะ แกถามได้เรื่องยัง" เหลียงเฟิ่งอี๋เข้ามาใกล้ ลดเสียงลงต่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความร้อนรนที่ปิดไม่มิด
หวังเปียวหันขวับไปมองหล่อน ก้าวลงจากเตียง เดินไปที่หน้าต่าง จุดบุหรี่ พ่นควันออกมายาวเหยียด "ความคิดผู้หญิงนะ เรื่องแบบนี้จะพูดตรง ๆ ได้ยังไง"