หนึ่งวันก่อนออกเดินทางไปพัทยา ลู่เหวย์กลับมาปี 88
พักผ่อนมาหลายวันแล้ว ควรทำงานจริงจังเสียที
วิ่งไปมาระหว่างสองโลก เวลาดูเหมือนถูกยืดยาวออกไป หนึ่งปีใหม่ทางฝั่งปี 26 พอข้ามกลับมา ที่นี่กลับรู้สึกเหมือนผ่านไปนานมากแล้ว
ทันทีที่กลับมา ลู่เหวย์ยังคงมึนงงอยู่บ้าง
ปรับตัวสักพัก ดูเวลายังไม่ทันเที่ยง ถือโอกาสนี้จัดการเรื่องก่อตั้งบริษัทให้เรียบร้อย
องค์กรใหญ่ที่ลงทุนหลายสิบล้าน และทางลู่เหวย์เองก็มีพื้นเพเป็นทุนต่างชาติ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องย่อมไม่ติดขัดเรื่องเอกสารแต่อย่างใด
เพราะนี่เป็นโครงการดึงดูดการลงทุนสำคัญอันดับต้น ๆ ของเซี่ยงไฮ้ในเวลานี้
แต่ถึงแม้จะเป็นไปอย่างราบรื่น เรื่องนี้ก็ไม่อาจเสร็จภายในหนึ่งหรือสองวัน ในช่วงกว่าสัปดาห์ต่อมา
ลู่เหวย์ต้องวิ่งเข้าออกหน่วยงานต่าง ๆ ทุกวัน ประทับตรา เซ็นเอกสาร เลือกสถานที่สำนักงาน และจัดการเอกสารนานาชนิด
ในที่สุดบริษัทก็ตั้งขึ้นมาได้
แต่การก่อตั้งบริษัทเป็นเพียงก้าวแรก และเป็นก้าวที่ง่ายที่สุด การขับเคลื่อนบริษัทได้ต่างหากคือปัญหาที่แท้จริง
และอุปสรรคแรกที่อยู่ตรงหน้า คือจะไปหาคนงานจากที่ไหน
ในสมัยนี้ บัณฑิตมหาวิทยาลัยจริง ๆ ล้วนมีการจัดสรรงานให้
ถือชามข้าวเหล็กอยู่ในมือ ใครอยากมาทำงานกับบริษัทเอกชนกัน?
เว้นแต่จะมีเหตุพิเศษ เช่น พื้นเพครอบครัวไม่ดี หน่วยงานที่จัดสรรให้อยู่ไกลเกินไป หรือไม่ก็ไม่อยากอยู่ใต้ระเบียบแบบนั้นเลย แต่คนประเภทนี้หายากยิ่งกว่านกฟีนิกซ์เสียอีก
บริษัทเอกชนเพื่อให้ได้คนทำงานมา มักเสนอค่าตอบแทนสูงกว่ารัฐวิสาหกิจหรือองค์กรของรัฐหลายเท่า
ถึงอย่างนั้น การหาบุคลากรที่มีความสามารถก็ยากยิ่ง