หลี่ซือซือขับรถอยู่ด้านหน้า ลู่เหวย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรายชื่อหวังเปียว กดโทรออก
ดังอยู่สองสามครั้ง ปลายสายก็รับ เสียงของหวังเปียวดังกังวาน: "ฮัลโหล? น้องชาย! สวัสดีปีใหม่!"
"พี่เปียว สวัสดีปีใหม่! วันนี้ว่างไหมครับ? ผมจะไปขอสวัสดีปีใหม่ถึงบ้าน แล้วก็มีเรื่องอยากให้พี่ช่วยหน่อย"
"ว่าง! ต้องว่างอยู่แล้ว! มาเลย พี่รออยู่!" หวังเปียวตอบรับอย่างเด็ดขาดชื่นใจ "ที่อยู่รู้ใช่ไหม? โครงการบ้านพักตากอากาศคาบสมุทร หลังที่ 8 ถึงประตูบอกชื่อพี่ รปภ.จะเปิดประตูให้"
"ได้เลยครับ เดี๋ยวเจอกัน"
ลู่เหวย์วางสาย หยิบของฝากปีใหม่ออกมาจากห้วงมิติ ปลาจวดเหลืองใหญ่ป่าสองตัว รังนกอย่างดีหนึ่งกล่อง เหล้าเหมาไถอีกสองขวด
ทางด้านหวังเปียว เพิ่งวางสายก็เรียกพ่อบ้าน สั่งว่า: "เดี๋ยวมีแขกสำคัญมา เตรียมการต้อนรับ ชาต้องเลิศ ผลไม้สดใหม่ กับแกล้มและอาหาร... ให้ห้องครัวทำเต็มที่"
พ่อบ้านแซ่อู๋ อายุห้าสิบกว่า ใส่ชุดพ่อบ้านรีดเรียบ เห็นนายของตนเอาจริงเอาจังขนาดนี้ ก็โค้งคำนับอย่างนอบน้อม: "รับทราบครับ คุณผู้ชาย ผมจะไปเตรียมเดี๋ยวนี้"
ภรรยาของหวังเปียวชื่อเหลียงเฟิ่งอี๋ เป็นหญิงวัยสี่สิบกว่า อ่อนโยน ใบหน้ารูปเมล็ดแตงโม คิ้วตาอ่อนหวาน แม้จะไม่สาวอีกแล้ว แต่ก็ยังดูออกว่าตอนสาวเคยเป็นคนสวย
เธอกำลังนั่งพลิกนิตยสารบนโซฟา เห็นสามีวางสายแล้วก็วุ่นวายไปมา จึงวางหนังสือทิ้งด้วยความสงสัย: "ใครจะมาเหรอ? ถึงกับต้องจัดใหญ่ขนาดนี้?"
หวังเปียวเอนหลังบนเก้าอี้ จุดบุหรี่ สีหน้าจริงจัง: "ชายหนุ่มลึกลับคนหนึ่ง"
"ลึกลับ?" เหลียงเฟิ่งอี๋ทำหน้าฉงน คิ้วขมวดเล็กน้อย
เธอรู้จักนิสัยสามีดี เขาชอบของลี้ลับเหนือธรรมชาติ มักจะเชิญพวกที่เรียกกันว่าอาจารย์มาที่บ้าน เรื่องนี้เสียเงินไปไม่น้อย ถูกหลอกมาหลายครั้งก็ยังไม่เข็ด