ในเวลาเดียวกัน ใต้ต้นหลิ่วเก่าแก่ไม่ไกลจากปากหมู่บ้าน จางเอ้อร์กับหลี่เจี้ยนกั๋วยังยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองรถบรรทุกกับรถขุดสองสามคันนั่น ไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน
ฟ้ามืดลงแล้ว แสงสลัว ๆ สาดส่องพวกเครื่องจักรเหล็กพวกนั้น โครงร่างเลือนราง ราวกับสัตว์ร้ายยักษ์นั่งยองอยู่บนพื้น
จางเอ้อร์เอามือล้วงกระเป๋ากางเกง สายตาจ้องเขม็งไปที่รถขุดคันใหญ่ที่สุด โครงสีเหลืองถูกแสงอาทิตย์อัสดงฉาบเป็นสีแดงหม่น
หลี่เจี้ยนกั๋วนั่งยอง ๆ อยู่ใต้โคนต้นไม้ คีบบุหรี่ไว้ในมือ บุหรี่จุดมาได้ครึ่งมวนแล้ว ขี้บุหรี่ยาวจนไม่สะบัด
“เฮ้ย เรื่องที่พวกเราคุยกันไว้คราวก่อนน่ะ...” หลี่เจี้ยนกั๋วเอ่ยขึ้น น้ำเสียงกดต่ำมาก ราวกับกลัวใครจะได้ยิน พูดได้ครึ่งประโยคก็กลืนกลับลงคอ มือที่ถือบุหรี่ชะงักกลางอากาศ