ยังไม่ทันขาดคำ ลานบ้านก็ดังสนั่นด้วยเสียงเครื่องยนต์รถบรรทุก
เฝิงอวี้หลงรีบเดินไปที่หน้าต่างมองออกไปข้างนอก รถบรรทุกใหญ่หลายคันกำลังค่อยๆ แล่นเข้ามาในลานบ้าน กระบะท้ายคลุมด้วยผ้าใบพลาสติกและผ้าห่ม มัดอย่างแน่นหนา
เขาไม่ทันได้สนใจลู่เหวย์ ผลักประตูวิ่งออกไปทันที พื้นรองเท้าลื่นไถลบนพื้นหิมะ เกือบจะล้มคว่ำเสียก่อน
เขารีบโบกมือให้คนงาน ตะโกนเสียงดังลั่น: "ทางนี้! ขนลงตรงนี้! เบาๆ หน่อย! อย่าให้ช้ำ!"
คนงานช่วยกันคนละไม้คนละมือ เปิดผ้าห่มออก แก้มัดเชือก แล้วยกตะกร้าลงมาทีละใบ
แตงกวาเขียวสด มะเขือเทศแดงก่ำ กระเฉดสดใส วางเรียงบนชั้นในโกดังอุ่นอย่างเป็นระเบียบ ราวกับทหารเข้าแถว
เฝิงอวี้หลงนั่งยองๆ ข้างตะกร้า หยิบแตงกวาขึ้นมาหักเป็นสองท่อน กัดเข้าปากหนึ่งคำ เคี้ยวสองสามที หรี่ตาลง สีหน้าจากที่คาดหวังกลายเป็นสุขสม และจากสุขสมก็กลายเป็นความพึงพอใจที่ยากจะบรรยาย
เขาลุกขึ้น ปัดน้ำที่มือออก แล้วยกนิ้วโป้งให้ลู่เหวย์
"น้องชาย คุณภาพผักดีเกินไป! วางใจได้เลย อีกสักพักชั่งเสร็จจะจ่ายเงินให้ ไม่ขาดสักเฟิน!"
ลู่เหวย์พิงกรอบประตู กอดอก มองดูเขาวุ่นวายด้วยรอยยิ้ม "ได้ ฉันรอ"