ลู่เหวย์ขับรถออกจากปากหมู่บ้าน เลี้ยวขึ้นถนนในหมู่บ้าน ไปได้ไม่ไกลก็หาทางแยกเปลี่ยวๆ จอดรถแล้วมองไปรอบๆ ไม่มีคน
เขาจอดรถไว้หลังดงต้นไป๋หยาง ดับเครื่อง แล้วใจคิดเคลื่อนไหว รถทั้งคันและคนก็อันตรธานหายไปในแสงอรุณฤดูหนาว
ชั่วพริบตาต่อมา เขาก็ยืนอยู่บนพื้นที่รกร้างคุ้นเคยชานเมืองปิงเฉิงแล้ว
ลมหนาวพัดกราวเข้ามา เขาหดคอหดเล็กน้อย แล้วสตาร์ทรถขับไปตามถนนหลวงมุ่งหน้าเข้าเมือง
เขาไม่ได้ตรงไปบ้านโจวหย่า แต่แวะที่บริษัทอุปกรณ์ของชิว เยว่จิ้นก่อน
ชิว เยว่จิ้นกำลังนั่งดูเอกสารอยู่ในห้องทำงาน ได้ยินเสียงประตูเปิดก็เงยหน้าขึ้น เห็นลู่เหวย์หิ้วถุงกระสอบป่านตุงสองใบ ดวงตาเป็นประกาย รีบลุกขึ้นไปต้อนรับ
"น้องชาย นี่คือ...เอามาให้พี่หรือ?" ชิว เยว่จิ้นรับถุงมา เปิดดูเห็นแตงกวาเขียวกริบ มะเขือเทศสีแดงแจ๋ พริกหวานอ่อนนุ่ม กับกระเฉดอีกหนึ่งมัดเล็ก กลิ่นหอมสดชื่นตลบอบอวล
เขาหยิบแตงกวาขึ้นมาหนึ่งลูก เช็ดคราบที่เสื้อคลุมนิดหน่อย กัดเข้าไปคำหนึ่ง เสียงกร้วมกรอบ กลิ่นหอมสดชื่นเต็มหอมปาก กลืนลงคอไปแล้วถึงพูดว่า "ให้ตายสิ หน้าหนาวแบบนี้ได้กินสักคำเนี่ย หอมหวานกว่าอะไรทั้งหมดเลยนะ"
"เอามาให้พี่ก่อน ให้พี่ได้ลิ้มลอง กินหมดแล้วบอกผม เดี๋ยวผมเอามาให้ใหม่" ลู่เหวย์นั่งลงบนโซฟา ไขว่ห้าง
ชิว เยว่จิ้นมัดปากถุงให้แน่น หิ้วไปวางไว้มุมห้องอย่างระมัดระวัง กลัวของจะช้ำเสียหาย
"ตั้งเยอะแยะขนาดนี้ กินได้ทั้งบ้านเป็นเดือนแน่ะ ขอบใจมาก"
พูดพลางก็หันไปรินน้ำชาให้ลู่เหวย์ถ้วยหนึ่ง ยื่นส่งให้ แล้วตัวเองก็นั่งลง