“เอาล่ะ ทุกคนอย่าเพิ่งยืนอึ้ง รีบขนเงินกลับขึ้นรถ กลับบ้านไปแบ่งเงินกัน”
ลู่เหวย์พูดยิ้มๆ เสียงไม่ดัง แต่เหมือนโยนหินลงบึงน้ำนิ่ง ฝูงชนพลันแตกตื่นอลหม่าน
ทุกคนถึงได้สติ ดวงตาเป็นประกายวาววับราวกับหมาป่าหิวเห็นเหยื่อ กรูกันเข้าไปที่กองกระสอบพวกนั้น
“พระเจ้า! เงินเยอะขนาดนี้? นี่มันเท่าไหร่กัน?”
หวังกั๋วเสียงนั่งยองๆ ยื่นมือลูบกระสอบใบที่อยู่บนสุด นิ้วมือสั่นระริก ราวกับกลัวว่าพอแตะแล้วกระสอบจะปลิวหาย
“นี่หลายแสนเลยไม่ใช่เหรอ?” ซูต้าเป่าเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง
“อย่ามัวพล่าม รีบขน อย่าให้ใครเห็น!”
ผู้ใหญ่บ้านพี่ใหญ่สวีลดเสียง ท่าทางเคร่งขรึม หันไปตวาดเด็กหนุ่มหลายคน “ซูต้าเป่า เจียงต้าหลง พวกแกคนหนุ่ม ถือปืนคอยเฝ้าโรงเรือนไว้ ห้ามใครเข้าใกล้เด็ดขาด!”
ซูต้าเป่าทำหน้าไม่เต็มใจ ลูกตายังจ้องกองกระสอบ ปากพึมพำ “ลุงใหญ่สวี พวกเราก็อยากกลับไปดูแบ่งเงิน…” เงินตั้งมากมาย ขนาดนี้ทั้งชีวิตยังไม่เคยเห็น อยากดูจนตาละห้อย