เสี่ยวหลิวรับคำ ใส่เกียร์ รถเคลื่อนออกจากตรอก
ในรถไม่มีใครพูด
ลู่เหวย์นั่งอยู่เบาะหลัง มือสองข้างวางบนเข่า กำหมัดแน่น เส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้นทีละเส้น
เขามองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาเหม่อลอย ภาพถนนที่ผ่านกระจกรถเลื่อนหายไปอย่างรวดเร็ว แต่เขาไม่เห็นอะไรเลย
ริมฝีปากเขาขยับตลอดเวลา เหมือนอยากพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่พูดออกมา มีเพียงการขยับเขมื้อนอย่างเงียบงัน ซ้ำไปซ้ำมา ราวกับกำลังพึมพำชื่อใครสักคนอยู่
หลานชุนเยี่ยนนั่งข้างเขา ก็ไม่พูดอะไร ก้มหน้ามองกระเป๋าผ้าใบเก่าในมือตัวเอง
สิบกว่านาทีต่อมา
“ถึงแล้วครับ คุณลู่” เสียงเสี่ยวหลิวจากเบาะหน้าดังขึ้น รถค่อยๆ จอดสนิทหน้าประตูโรงพยาบาล
มือของลู่เหวย์วางอยู่บนมือจับประตูรถ แต่ไม่ได้เปิด
เขานั่งนิ่ง มองตึกสีขาวเทาด้านนอก สีหน้าเปลี่ยนไปหลายครั้ง—ทั้งร้อนรน หวาดกลัว และความรู้สึกผิดที่อธิบายไม่ถูก
“เธอ…” เขาเอ่ยปาก เสียงแหบพร่าเหมือนกระดาษทรายขัด “เธอรู้ไหมว่าผมจะมา”
หลานชุนเยี่ยนมองเขา ไม่พูดอะไร เพียงแค่ส่ายหน้า
มือของลู่เหวย์เลื่อนลงจากมือจับประตู กำเป็นหมัด แล้วคลายออก แล้วกำอีก
ลูกกระเดือกเขาขยับขึ้นลง กลืนน้ำลาย
“เธอจะ… ไม่จำผมไหม” เสียงเขาเบามาก เหมือนเด็กที่ทำผิดถามคุณครูว่าจะแก้ตัวได้หรือไม่ “ผมไม่เคยอยู่กับเธอสักวัน เธอจะเกลียดผมไหม”
หลานชุนเยี่ยนมองเขา นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
เธอนึกถึงตอนที่หลานเวยเวยเด็กๆ ถามว่า “พ่อไปไหน” นึกถึงตอนที่เธอไปโรงเรียนกรอกแบบฟอร์มแล้วลังเลในช่อง “พ่อ” นึกถึงตอนที่เธอโตขึ้นไม่ถามอะไรอีกเลย แต่บางครั้งก็เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง