วินาทีที่หลานเวยเวยเอ่ยคำว่า "พ่อ" ออกมา ลู่เหวย์ก็แข็งทื่อไปทั้งร่าง จากนั้นก็ตื่นเต้นอย่างควบคุมไม่ได้
เขารับคำติดกัน เสียงสั่นเครือ ความรู้สึกผิดที่เก็บกักมานานหลายสิบปี ความคิดถึง และความปิติที่ได้พบลูกในทันใด ก็พังทลายทำนบทั้งหมด
ชายผู้โลดแล่นในทะเลการค้า เกรียงไกรในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีทรัพย์สินนับพันล้านคนนี้ วินาทีนี้กลับเหมือนเด็กที่หลงทางมานานจนในที่สุดถูกพบเจอ น้ำตาไหลทะลักอาบแก้มร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย
หลี่ซือซือกับหลานชุนเยี่ยนที่อยู่ข้างๆ เห็นภาพนี้ก็พลอยคัดจมูก ขอบตาพลันแดงก่ำ ต้องแอบเบือนหน้าหนีไปเช็ดน้ำตา
มีเพียงลู่เหวย์ที่มองแล้วขมวดคิ้วแน่น ไม่รู้ทำไม เขาก็แค่รู้สึกขัดใจลู่เหวย์คนนี้อย่างไม่มีเหตุผล แถมยังอยากต่อยเขาสักหมัด
"เวยเวย" เสียงของลู่เหวย์ยังเจืออาการสะอื้น แต่น้ำเสียงหนักแน่น "พ่อจะหาทางช่วยลูกให้ได้แน่
ถ้ารักษาในประเทศไม่ได้ เราก็ไปเมืองนอก
อเมริกา ญี่ปุ่น เยอรมนี หมอที่ไหนเก่งเราก็ไปที่นั่น
พ่อจะหาหมอที่เก่งที่สุดในโลกให้ลูก ใช้ยาที่ดีที่สุด
จะใช้เงินเท่าไหร่ก็ยอม ขอแค่รักษาลูกให้หาย"
ทรัพย์สินนับพันล้าน เครือข่ายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทรัพยากรทั้งหมดที่เขาสั่งสมมาหลายปี ในวินาทีนี้แปรเปลี่ยนเป็นเรื่องเดียว คือช่วยชีวิตลูกสาว