ลู่เหวย์นอนบนเตียงอิฐพักหนึ่ง ยืนยันว่าทาสิยาออกไปไกลแล้ว จึงลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย แล้วเปิดประตูออกไป
อากาศยามเช้าตรู่เย็นเยือก จางๆ ด้วยกลิ่นน้ำค้างและดินปนกัน
เดินผ่านทางเดิน มาถึงโถงด้านหน้าโรงแรม
เพิ่งเข้าประตู ก็เห็นลูกชายสองคนของลุงต่ง — ต้าหนิวกับเอ้อหู่ แล้วก็ภรรยาต้าหนิว สามคนรออยู่ที่นั่นแล้ว
ต้าหนิวกับเอ้อหู่นั่งบนเก้าอี้ยาว หลังตั้งตรง มือทั้งสองวางบนเข่า เหมือนนักเรียนสองคนที่รอคุณครูแจกข้อสอบ
ภรรยาต้าหนิวยืนอยู่ข้างๆ มือถือถุงผ้าหนึ่งใบ พองโต ไม่รู้ว่าใส่อะไรบ้าง
สามคนล้วนเปลี่ยนชุดสะอาด หวีผมเรียบร้อยแล้ว ดูสดใสกว่าปกติไม่น้อย
เห็นลู่เหวย์เดินเข้ามา สามคนลุกขึ้นยืนพร้อมกัน ใบหน้ามีรอยยิ้มนบนอบ ในแววตาเผยให้เห็นความยำเกรงอย่างอธิบายไม่ถูก
ในสายตาพวกเขา เถ้าแก่ลู่คนนี้ลึกลับ แข็งแกร่ง ภูมิหลังลึกล้ำสุดจะหยั่งถึง
จัดการสองพี่น้องตระกูลหวังส่งเข้าไปข้างในได้ ฝีมือไร้ข้อกังขา
"เถ้าแก่ลู่ สวัสดี" ต้าหนิวเอ่ยก่อน เสียงดังสดใส เปี่ยมด้วยความจริงใจของคนชนบท
เอ้อหู่ก็ร้องเรียก "เถ้าแก่ลู่" เช่นกัน ภรรยาต้าหนิวยืนอยู่ข้างหลัง ยิ้มเขินๆ เล็กน้อย เสียงเบาเอ่ยว่า "เถ้าแก่ลู่ อรุณสวัสดิ์"
เฒ่าตงเดินเลี่ยงออกมาจากหลังเคาน์เตอร์บาร์ รอยยิ้มกว้างถึงหู รอยย่นยับแน่นเป็นกระจุก ราวกับดอกเก๊กฮวย