เขาตื่นแล้วตั้งแต่แรก ตอนทัตซียาพลิกตัว เขาก็ตื่นแล้ว
ประสาทสัมผัสของเขาไวกว่าคนทั่วไปมาก พอมีการเคลื่อนไหวใกล้ ๆ เขาก็จะตื่น
เขาแค่นิ่งเฉย อยากดูว่าเธอจะทำอะไร
เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงอิฐ หยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา
กระดาษฉีกมาจากสมุดบันทึก แต่ทุกลายมือเขียนด้วยความตั้งใจแรงกล้า บนหน้ากระดาษเห็นรอยกดของปลายปากกาเป็นร่องลึก
"ที่รัก วางใจเถอะ เอกสารพวกนี้ไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นคนเอาไป
ยังไงซะนายก็รู้ กับภูมิหลังของฉัน ถึงคนจะรู้ พ่อกับปู่ของฉันก็จัดการได้
จำไว้ อย่าส่งเอกสารพวกนี้ขึ้นไปทั้งหมดทีเดียว
หวังว่าสิ่งเหล่านี้จะช่วยนายได้
รักนายตลอดไป ตาเซีย"
ลู่เหวย์พับกระดาษเก็บไว้ พลางถือวิสาสะใส่เข้าไปในห้วงมิติ
แล้วหยิบเอกสารปึกนั้นที่หนาเกือบ 10 เซนติเมตรขึ้นมา ลองยกดู หนักอึ้งทีเดียว
เขาไม่ได้เปิดอ่าน แต่จิตใจเคลื่อนไหวพริบตาเดียว ทั้งคนทั้งซองก็หายวับไปข้างเตียงอิฐ