ลู่เหวย์ออกมาจากสถานีขนส่งสินค้า ไม่ได้รีบไปไหน ยืนอยู่ปากตรอกคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ธุรกิจที่สถานีขนส่งสินค้าคึกคักมาก ต้าหนิวกับเอ้อหู่สองคนงานยุ่งจนหัวหมุน แค่พวกเขาสามคน ถ้าทำไปจนถึงเที่ยงคงหมดแรง
ที่สำคัญคือ มันทำให้เสียเวลาในการหาเงิน ต้องหาคนมาช่วยเพิ่มอีกสักสองสามคน
หลังจากคิดได้แล้ว เขาก็เลี้ยวเข้าไปในซอยข้างๆ เดินวกไปวนมา มาถึงลานบ้านเล็กๆ ที่โฮวจื่ออาศัยอยู่
ประตูลานไม่ได้ล็อก แค่ปิดเอาไว้เฉยๆ เขาผลักประตูเข้าไป ในลานเงียบสงัด มีเพียงเสียงจั๊กจั่นบนต้นฮ่วยฮวาเก่าแก่ตรงมุมกำแพงที่ร้องเร้าใจ
ประตูห้องตะวันออกที่โฮวจื่ออยู่เปิดอยู่ คนกำลังนั่งกินข้าวเช้าบนขอบเตียงอิฐ มีโจ๊กลูกเดือยหนึ่งถ้วย ผักดองหนึ่งจาน มือข้างหนึ่งกำหมั่นโถวครึ่งก้อนไว้ กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย
ได้ยินเสียง โฮวจื่อเงยหน้าขึ้นมอง เห็นว่าเป็นลู่เหวย์ ก็รีบวางหมั่นโถวลงในชาม ลุกขึ้นยืน ในปากยังมีอาหารเคี้ยวอยู่ แก้มป่อง พูดไม่ชัดว่า "นายท่าน มาแล้วเหรอ กินอะไรมารึยัง ผมจะตักให้สักถ้วยนะ"
"กินมาแล้ว"
ลู่เหวย์โบกมือ นั่งลงบนเก้าอี้ ไม่พูดอ้อมค้อม "ทางสถานีขนส่งสินค้างานยุ่งมาก นายพาคนไปช่วยหน่อย
ต้าหนิวกับเอ้อหู่คุมอยู่ตรงนั้น นายไปช่วยต้อนรับลูกค้า ดูแลความเรียบร้อย อย่าให้พวกพ่อค้าเร่แทรกคิวตีกัน"