หลังจากลู่ต้าไห่วางเหล้าเหมาไถไว้ข้าง ๆ แล้วก็ช่วยเก็บข้าวของเรียบร้อย ทั้งครอบครัวก็นั่งคุยกันอยู่ข้าง ๆ พอดีตอนนี้ยังไม่มีลูกค้า
"ลูก พอดีโรงงานที่ลูกเปิดตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?" ลู่ต้าไห่รู้ว่าลู่เหวย์เปิดโรงงานอยู่ข้างนอก แต่ไม่รู้ว่าดำเนินการเป็นยังไงบ้าง
ลู่เหวย์ยิ้มแล้วตอบว่า "เปิดดำเนินการมาได้สักพักแล้วครับ ตอนนี้มีคนงานตั้งหลายร้อยคน สายการผลิตก็เดินเครื่องหมดแล้ว สินค้าก็ขายดี หลี่เหิงเป็นผู้จัดการโรงงานดูแลอยู่ครับ"
ลู่ต้าไห่ฟังแล้วตาพองโตขึ้นมาทันที
"อะไรนะ ไอ้เด็กนั่นยังเป็นผู้จัดการโรงงานได้? งั้นถ้าฉันไปก็คงเป็นประธานกรรมการได้เลย"
หลิวกุ้ยฟางถามด้วยความสงสัย "ประธานกรรมการคืออะไร? ใหญ่กว่าผู้จัดการโรงงานเหรอ?"
ลู่ต้าไห่ได้ยินคำถามของภรรยาก็รีบอวดรู้ทันที "ประธานกรรมการเธอยังไม่รู้จักอีกเหรอ? ประธานกรรมการก็คือคนที่ดูแลกรรมการทั้งหมด เธอว่าใหญ่ไหมล่ะ?"
ลู่เหวย์ฟังแล้วอึ้งไป คำพูดนี้เขากลับรู้สึกว่ามันมีเหตุผลดี
จึงยิ้มแล้วกล่าวว่า "ใช่เลยครับ ถ้าพ่ออยากไป พ่อก็เป็นประธานกรรมการเลยครับ"
ลู่ต้าไห่ได้ยินดังนั้นก็ยิงฟันหัวเราะฮี่ ๆ
"งั้นเธอก็อย่าได้ว่าไป ฉันไปล่ะก็ รับรองว่าจะจัดการให้พวกมันเชื่อฟังแต่โดยดี"
คิดถึงภาพคนหลายร้อยคนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตน พลางเรียกเขาว่า "ประธานกรรมการ" ลู่ต้าไห่ก็ดีใจจนหัวเราะออกมา มุมปากฉีกกว้างถึงติ่งหู