หลิวกุ้ยฟางและลู่ต้าไห่ต่างเงยหน้าขึ้นมองทันที
ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูร้าน สวมเสื้อแจ็กเก็ตหนัง กางเกงยีนส์ แต่งตัวทันสมัยสุด ๆ กำลังเอนตัวพิงวงกบประตู มุมปากมีรอยยิ้ม นั่นไม่ใช่ไอ้ลูกชายตัวแสบของพวกเขาหรอกหรือ
ทั้งสองคนตะลึงไปชั่วขณะ ยังตั้งตัวไม่ทัน
ตะเกียบในมือค้างกลางอากาศ ปากยังอ้าค้าง เหมือนถูกกดจุด
พักใหญ่ หลิวกุ้ยฟางจึงหลุดเสียง "อา" ตะเกียบหล่นลงบนโต๊ะดังกราว
เธอลุกพรวดขึ้น ขาเก้าอี้ครูดพื้นดังเอี๊ยดอ๊าด เกือบชนโต๊ะตัดผ้าด้านหลังล้ม
"ไอ้ลูกตัวแสบ!" เสียงเธอสั่น สะอื้น แต่ก็แฝงด้วยความโมโหที่เก็บไม่อยู่ "ยังกล้าโผล่หน้ากลับมา! นึกว่าตัวเองเกิดจากซอกหินรึไง? ฮะ? ยังจำได้ว่ามีพ่อมีแม่อยู่? หลายเดือน ไม่มีข่าวคราวเลยสักนิด ตายอยู่ข้างนอกหรือไง?"
เธอด่าไปพลาง ตรงเข้าไปที่ประตู ฝีเท้าเร็วราวกับหนุ่มสาว
พอถึงตัว ก็ยื่นมือไปบิดต้นแขนลู่เหวย์ แต่ก็ไม่หนักมือนัก
ลู่เหวย์ปล่อยให้แม่ด่า ทำหน้าย่นยิ้มแหย ไม่เถียงกลับ