หลังจากกินข้าวเสร็จ ลู่เหวย์กับหลานชุนเยี่ยนก็ขึ้นไปข้างบนเพื่อเก็บข้าวของ
หลิวกุ้ยฟางเห็นทั้งสองคนเข้าไปในห้องเดียวกัน ประกายตาเป็นประกาย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
นางส่งสายตาให้ลู่ต้าไห่ ทั้งสองเดินไปหลังเคาน์เตอร์ แล้วกระซิบเบาๆ ว่า "ดูแบบนี้แล้วจะต้องกังวลเรื่องที่เขาจะหาภรรยาอีกไหม? ฉันว่าแกเตรียมตัวเป็นปู่ได้เลย"
ลู่ต้าไห่พยักหน้าอย่างเห็นด้วยอย่างยิ่ง ยืดอกขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "อืม ลูกชายมีสไตล์เหมือนพ่อตอนหนุ่มๆ"
"พอเถอะ อย่าทำหน้าด้านไปหน่อยเลย" หลิวกุ้ยฟางกลอกตาใส่เขา แล้วหยิกแขนเขาหนึ่งที "ไปซื้อกับข้าว แล้วก็ไปรับเหวินฮุ่ยกลับมาด้วย"
"อ๊ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้" ลู่ต้าไห่เดินอย่างกระดี๊กระด๊าออกไปข้างนอก พอถึงประตูก็หันกลับมา กดเสียงต่ำ "แล้ว... แล้วเรื่องของ…นั่นของโจวหย่าล่ะ จะเอายังไง?"
หลิวกุ้ยฟางชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ถอนหายใจ โบกมือ "อย่าไปสนใจก่อน ลูกชายมีความสามารถ พวกเราจะไปกังวลทำไม?"
ตอนกลางคืน หลิวกุ้ยฟางกับหลานชุนเยี่ยนทำอาหารโต๊ะใหญ่
ไก่ตุ๋นเห็ดหอม พริกชี้ฟ้าผัดเต้าหู้แห้ง ซี่โครงหมูตุ๋น ยำผักสด และข้าวสวยร้อนๆ หม้อหนึ่ง