“จะไปเดี๋ยวนี้เลยเหรอ ไม่พักก่อนหรือคะ” คิ้วของตาเซียขมวดขึ้น เสียงของเธอเจือไปด้วยความประหลาดใจที่ปิดไม่มิด และแฝงความร้อนรนอยู่เล็กน้อย “คุณเพิ่งลงจากรถไฟมาไม่นาน แม้แต่น้ำยังไม่ทันได้ดื่มให้หมด”
“ไม่จำเป็น”
ลู่เหวย์ดึงเสื้อคลุมเข้ามาให้กระชับขึ้น “ยิ่งถึงเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี คาริน่ารอไม่ได้”
ตาเซียมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้รบเร้าอีก หันไปโทรศัพท์
ไม่นานนักเธอก็วางสายแล้วเดินกลับมา สีหน้าตึงเครียดกว่าเมื่อครู่ น้ำเสียงก็ห้วนสั้น “ไปกันเถอะ ไปที่สนามบิน”
ทั้งสามคนเดินออกจากประตู
เซอร์เกย์เดินนำหน้า เปิดประตูรถนั่งลงในตำแหน่งคนขับ สตาร์ตเครื่องยนต์
ลู่เหวย์กับตาเซียนั่งที่เบาะหลัง ไฟถนนนอกหน้าต่างค่อยๆ ถอยหลังไปทีละดวง แสงสีส้มอมเหลืองวูบไหวอยู่บนกระจก
ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงยางรถบดทับหิมะบางๆ ที่ดังกรุบกริบ
ลู่เหวย์ก้มมองตาเซียที่ซบอกเขาอยู่
ยื่นมือไปตบหลังมือเธอเบาๆ แล้วคว่ำฝ่ามือทาบลงไป ค่อยๆ กุมนิ้วที่หดงอเข้าหากันของเธอไว้ “วางใจเถอะ ผมจะพาคาริน่ากลับมาโดยสมบูรณ์แน่”
ตาเซียไม่เงยหน้า เพียงขยับซุกตัวเข้ามาใกล้ เอาศีรษะพาดบนไหล่เขา น้ำเสียงอู้อี้ “คุณก็ต้องกลับมาอย่างปลอดภัยด้วย” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเรียบเรียงลมหายใจให้เข้าที่ ก่อนพูดต่อ “พอคุณกลับมา ฉันจะแต่งงานกับคุณ”
“อืม... หืม” ทำไมฟังดูแปลกๆ นะ?
รถแล่นไปประมาณครึ่งชั่วโมง เลี้ยวเข้าไปในบริเวณที่ล้อมด้วยรั้วลวดหนาม
แสงไฟจากป้อมยามกวาดมาจากสองข้าง ไฟฉายสาดเป็นลำแสงขาวจ้าบนตัวรถ
เซอร์เกย์ชะลอความเร็ว ลดกระจกลง ยื่นเอกสารเล่มหนึ่งให้