ลู่เหวย์ชายตามองคนผู้นั้น ก่อนหันไปถามอีวาน "นี่ใคร"
อีวานรีบตอบ "เขาเป็นคนของตระกูลฮิลแมนครับ ผู้ติดตามของพันโทคาริน่า"
ลู่เหวย์เลิกคิ้ว "แล้วทำไมเขาไม่ไปช่วยคาริน่าล่ะ"
อีวานยักไหล่ "คงไม่กล้ามั้งครับ"
ฮิลแมนได้ยินก็หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "หุบปาก! ฉันกำลังจะจัดกำลังไปช่วยอยู่แล้ว"
ลู่เหวย์ก้าวไปข้างหน้า มองฮิลแมนอย่างเหยียดหยาม
"ด้วยปากของนายน่ะเหรอ อย่าขวางทาง ไอ้คุณชายขี้ขลาด" พูดพลางผลักฮิลแมนออกไปข้างทาง แล้วหันไปเลือกอาวุธสักสองสามชิ้น
ฮิลแมนถูกผลักจนถอยหลังเซไปสองก้าว ส้นเท้ากระแทกกับขาโต๊ะ ซองกระสุนบนโต๊ะสั่นสะเทือนจนเด้งขึ้นมา เกิดเสียงกรุ๊งกริ๊งดังสองสามครั้ง
"ไอ้สารเลว อยากตายนักใช่ไหม!" ฮิลแมนโกรธจนเสียหน้า เหวี่ยงหมัดตรงมาที่ลู่เหวย์
แต่หมัดของเขายังไม่ทันถูกปล่อยออกไป ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ต้นคอ พลันตาพร่ามัว ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น หมดสติ
ลู่เหวย์เก็บมือกลับ ไม่แม้แต่จะชายตามองเขา หยิบอาวุธแล้วกวักมือเรียก "พวกเราไปกันเถอะ อย่าเสียเวลา"
อีวานกับเซอร์เกย์เหมือนจะรู้ผลลัพธ์ล่วงหน้าอยู่แล้ว ถืออาวุธแล้วตามลู่เหวย์ออกจากคลังสินค้า
ทั้งสามคนขึ้นรถ ติดเครื่องยนต์ แล้วขับออกจากเขตค่ายทหาร ไปตามถนนที่ค่อยๆ แคบลงเรื่อยๆ มุ่งหน้าไปทางตะวันออก