ลู่เหวย์พยักหน้า เอื้อมมือปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากของเธอไปทัดหลังหู “จำได้สิ แต่เธอนั่นแหละคือของขวัญที่ดีที่สุดแล้ว ไม่ต้องมีอย่างอื่นเลย”
ตาเซียไม่ได้พูดอะไร เพียงยิ้มมองเขา ยิ้มที่เต็มไปด้วยความภูมิใจแบบ “รอดูฉันเถอะ”
เธอลุกจากเตียง สวมเสื้อคลุมบางๆ แล้วเดินเท้าเปล่าไปตรงมุมห้อง
ตรงนั้นมีชั้นวางไวน์ มีไวน์แดงสองสามขวดวางอยู่ มีฝุ่นบางๆ จับอยู่บนขวด ดูเหมือนไม่ได้ถูกแตะต้องมาสักพักแล้ว
เธอก้มลง ใช้สองมือจับข้างชั้นวางไวน์ ออกแรงดันไปด้านข้าง
ก้นชั้นวางไวน์เสียดสีกับพื้นไม้ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ เลื่อนออกไปประมาณครึ่งเมตร เผยให้เห็นผนังด้านหลัง ผนังดูไม่ต่างจากส่วนอื่น สีขาวนวล มีรอยร้าวเล็กๆ สองสามรอย
ตาเซียย่อตัวลง มือขวาลูบคลำไปบนผนังสักพัก นิ้วหยุดตรงจุดที่ไม่เด่น กดลงไป
“คลิก” เสียงเบามาก แต่ได้ยินชัดเจนในห้องที่เงียบสงัด
ผนังขนาดเท่าอิฐก้อนหนึ่งเด้งออกมา เผยให้เห็นช่องลับสีดำอยู่ด้านใน
ตาเซียเอื้อมมือเข้าไป หยิบกล่องนิรภัยออกมาจากช่องลับ ใบเล็ก แค่สูงเท่าหนังสือสองเล่มซ้อนกัน ตัวกล่องสีเทาเงิน มีรหัสหมุนและรูกุญแจ