สองชั่วโมงต่อมา ลู่เหวย์คาบบุหรี่พิงหัวเตียง ควันลอยอ้อยอิ่งท่ามกลางแสงไฟสีส้ม
ผ้าห่มคลุมแค่เอว เผยให้เห็นช่วงบนที่ผอมลีน อบอวลไปด้วยกลิ่นอายเฉพาะตัวผู้ชาย
ตาเซียซบอยู่บนอกเขาด้วยท่าทางอิ่มเอม ผมสีทองสยายเต็มหมอน แก้มแดงระเรื่อยังไม่จางดี ตั้งแต่โหนกแก้มลามไปถึงใบหู แม้กระทั่งลำคอก็แต้มด้วยสีชมพูอ่อนๆ
เธอหอบหายใจ หน้าอกกระเพื่อม มือหนึ่งวางอยู่บนเอวลู่เหวย์ นิ้วมือนุ่มนิ่มไร้เรี่ยวแรง
ขนตาปรือตาลง หรี่ตาราวกับแมวที่กินอิ่ม ขี้เกียจขี้คร้าน ถึงขั้นขี้เกียจยกเปลือกตาขึ้น
"เจ้าเล่ห์ตัวร้าย" เสียงเธอเบาหวิวเจือออดอ้อน ลากเสียงยาว "เมื่อกี้ฉันนึกว่ามีโจรบุกเข้ามาจริงๆ
รู้ไหม ตอนนั้นฉันตั้งใจจะควักปืนใต้หัวเตียงแล้วนะ"
ลู่เหวย์อมบุหรี่ มือข้างหนึ่งหมุนองุ่นไปมา
เขาก้มมองเธอ ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ น้ำเสียงยียวนแต่ดูสบายๆ "แต่ทำไมฉันรู้สึกว่า... เธอดูตื่นเต้นชอบกลนะ"
ตาเซียยื่นมือมาหยิกเอวเขา ไม่เจ็บ แต่ออกแนวกึ่งงอน
เธอเงยหน้า ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นยังคงฉ่ำเยิ้มด้วยประกายน้ำ สุกใสเป็นมันวาว จ้องเขาเขม็ง แต่ริมฝีปากก็ยกยิ้มกดยังไงก็ไม่ลง
"ก็เพราะ... ฉันรู้สึกถึงรูปร่างที่คุ้นเคย" เธอพูดเบาแทบกระซิบ ราวกับอมลูกอมที่ละลายไปครึ่งหนึ่ง น้ำเสียงเหนอะหนะ พูดจบก็ซุกใบหน้าลงบนอกเขา ไม่ให้เห็น
ลู่เหวย์ดับบุหรี่ในที่เขี่ยบุหรี่ พ่นควันออกมา ก้มลงข้างหูเธอ เสียงต่ำแหบพร่า เจตนาชัดเจน "อยาก... รู้สึกอีกไหม"
ตาเซียกำลังจะอ้าปาก นึกอะไรขึ้นมาได้ ก็เงยหน้าขึ้น สีหน้าขี้เกียจเหมือนเมื่อครู่หุบลงครึ่งหนึ่ง ดวงตามีความจริงจัง
เธอจ้องลู่เหวย์ สายตาตรงเป๋ง ราวกับสอบสวน
"เดี๋ยวก่อน" เสียงเธอหนักแน่นขึ้น ต่างจากเมื่อกี้โดยสิ้นเชิง "ฉันถามหน่อย เยคาเจียลิน่า อีนังนั่น... ยั่วเธอหรือเปล่า"
เธอพูดคำว่า 'อีนัง' ชัดเจน แต่หางเสียงตวัดสูง ฟังออกแนวเหน่อๆ ไม่รู้ไปเรียนมาจากใคร