ออกจากประตูใหญ่โรงพยาบาล สายลมยามค่ำคืนปะทะใบหน้า เย็นวาบ เป่าสาดความร้อนบนร่างให้จางหาย
เขายืนบนขั้นบันได จุดบุหรี่หนึ่งมวน สูดลึกหนึ่งที ควันลอยอ้อยอิ่งใต้แสงไฟถนน แล้วสลายไป
เงยหน้ามองจันทร์กลมโตบนฟ้า พลางสตาร์ทรถ คิดคำนวณแผนบีในหัวไปด้วย
เครื่องยนต์ของ 212 ดังสนั่น ไฟหน้ารถสว่างขึ้น ลำแสงขาวสองลำฉายตัดบนถนนเบื้องหน้า
ลู่เหวย์เข้าเกียร์ รถค่อย ๆ เคลื่อนออกประตูใหญ่โรงพยาบาล เลี้ยวเข้าถนนที่ว่างเปล่า
ลมกลางคืนพัดผ่านหน้าต่างรถเข้ามา จนผมของเขาลุกตั้ง
เขาจับพวงมาลัยด้วยมือเดียว อีกมือหนึ่งพาดบนขอบหน้าต่าง นิ้วดีดขี้บุหรี่เป็นจังหวะเบา ๆ
ไม่นานก็มาถึงโรงแรมของตาเฒ่าต่ง
โรงแรมอยู่ไม่ไกลจากสถานีสินค้า เป็นตึกเล็ก ๆ สองชั้นสีหม่น ๆ ทั้งชั้นหนึ่งและชั้นสองล้วนเป็นห้องพัก
หน้าประตูแขวนป้ายไม้สลักคำว่า 'โรงแรมสกุลต่ง' ตัวอักษรสีหลุดลอกจนเกือบหมด ถ้าไม่สังเกตดี ๆ ก็อ่านไม่ออก
ไฟหน้าประตูเปิดอยู่ แสงสลัวเหลืองนวล สาดส่องกระถางต้นดอกไม้ประดับที่เกือบเหี่ยวบนขั้นบันได
ลู่เหวย์จอดรถที่หน้าประตู ผลักประตูเข้าไป
ทันทีที่เข้าไป ก็เห็นตาเฒ่าต่งกำลังนั่งดูทีวีหลังเคาน์เตอร์บาร์
เคาน์เตอร์เป็นเคาน์เตอร์ไม้แบบเก่า ด้านบนวางโทรทัศน์ขาวดำเครื่องหนึ่ง จอภาพมีเกล็ดหิมะมากกว่าภาพ ส่งเสียงซ่าดัง แต่ตาเฒ่าต่งดูอย่างสนุกสนาน มือถือถ้วยชาเคลือบก้นลึก ชาเย็นชืดมานานแล้ว