ยามดึก คนสองคนนอนอยู่บนเตียงอิฐ ต่างไม่พูดอะไร
แสงจันทร์ลอดผ่านช่องว่างของม่านหน้าต่างส่องเข้ามา เป็นลำเรียวเล็ก ทอดลงบนขอบเตียง สีเงินขาว เงียบสงัด
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นประหลาดจาง ๆ
ตาเซียนอนตะแคงอยู่ในอ้อมกอดของลู่เหวย์ ผมสีทองของเธอกระจายอยู่บนอกของเขา เส้นผมในแสงสลัวเปล่งประกายนุ่มนวล
หยาดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ทำให้เส้นผมของเธอเปียกชื้น
เธอลืมตาอยู่ มองภาพปีใหม่ที่สีซีดจางบนผนังฝั่งตรงข้าม ครู่หนึ่งก็ก้มหน้าลง ปลายนิ้ววาดวงกลมบนอกของลู่เหวย์อย่างไม่รู้ตัว
เธอครุ่นคิดอยู่นาน ริมฝีปากขยับหลายครั้ง แต่คำพูดที่มาถึงปากก็ถูกกลืนกลับไป
ในที่สุด เธอก็เอ่ยปาก เสียงเบา แฝงความระมัดระวังราวกับกลัวจะพูดอะไรผิด
“ที่รัก ถ้าคุณรับของขวัญชิ้นนั้นไป เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น”
ปลายนิ้วของลู่เหวย์ชะงักบนไหล่เธอ ไม่พูดอะไร
ตาเซียพลิกตัวนอนคว่ำบนอกของเขา คางเกยบนหลังมือ เงยหน้ามองเขา
แสงจันทร์สาดลงบนใบหน้าเธอ โครงหน้าดูละมุนอ่อนโยน ดวงตาเป็นประกายสดใส ราวกับไพลินสองเม็ดที่แช่น้ำ