ตอนที่ 537 รีบร้อนลนลาน
โจวหย่ายืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ปากกาในมือร่วงหล่น เสื้อผ้าก็หล่นด้วย ทั้งตัวนางแน่นิ่งราวกับถูกกดจุดหยุดเคลื่อนไหว
นางจ้องมองลู่เหวย์ตรง ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน—ทั้งดีใจ ทั้งขมขื่นในหัวใจ มีความน้อยเนื้อต่ำใจที่ไม่อาจอธิบายได้ สะสมคำพูดไว้มากมาย ถึงปากแล้วกลับไม่รู้จะเอ่ยประโยคไหนก่อน
หลานชุนเยี่ยนยืนดูอยู่ข้าง ๆ บนแขนยังคล้องเสื้อยีนส์ตัวนั้น นิ้วมือกำคอเสื้อแน่น กำเสียจนแน่น
นางมองลู่เหวย์ แล้วมองโจวหย่า สายตากวาดไปมาระหว่างคนทั้งสองหลายรอบ
ลู่เหวย์เดินเข้าไปใกล้ ก่อนอื่นเอามือลูบหัวเล็ก ๆ ของหลานชุนเยี่ยนเบา ๆ จากนั้นมือหนึ่งดึงหลานชุนเยี่ยน อีกมือหนึ่งจับมือของโจวหย่าไว้
หลานชุนเยี่ยนเห็นภาพนี้ ในใจพลันเหมือนถูกอะไรบางอย่างทิ่มแทงเบา ๆ ทั้งเปรี้ยวทั้งฝาด
ความจริงแล้ว นางไม่ได้โง่ ค้นพบมานานแล้วว่าความสัมพันธ์ของโจวหย่าและลู่เหวย์ไม่ธรรมดา
เพียงแต่ นางไม่เคยพูด กลัวว่าหากเจาะทะลุกระจกบางบานนี้ ลู่เหวย์จะโกรธนาง ไม่เอานางแล้ว
ในใจคิดว่าแค่ทำเป็นไม่รู้เรื่อง อยู่แบบนี้ต่อไป เป็นแฟนของลู่เหวย์ ก็ดีมากแล้ว
เพียงแต่คาดไม่ถึงว่า เจ้าหมอนี่ ตอนนี้ถึงกับไม่ปิดบังอีกต่อไปแล้ว
“นาย... นายกลับมาตอนไหน?” ในที่สุดโจวหย่าก็เบียดคำพูดออกมาได้ เสียงเบาและแหบพร่า ราวกับกลัวจะทำให้อะไรบางอย่างตกใจหนีไป
“เพิ่งกลับมา ลงรถก็มุ่งมาที่นี่เลย”
“โกหก” โจวหย่ายิ้ม ในรอยยิ้มมีประกายน้ำบาง ๆ “นายต้องไปที่โรงงานก่อนแน่ ๆ ไม่งั้นมาพร้อมหลี่เหิงได้ยังไง”