หลี่เหิงกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงทางเดินฝั่งตรงข้าม พอเห็นลู่เหวย์เดินออกมาก็ดับบุหรี่ แล้วเอาไปขยี้กับพื้นรองเท้า
“ไป ส่งฉันไปหาพี่ชิวเยว่จิ้นหน่อย” ลู่เหวย์พูด
“บ้านพี่ชิวเหรอ ได้เลย” หลี่เหิงตอบรับ แล้วทั้งสองก็เดินตามกันไปทางทางออก
คนในทางเดินเยอะกว่าตอนแรกอีก ทั้งคนขนของ คนดูของ คนต่อรองราคา เบียดเสียดกันจนแน่น
หลี่เหิงเดินนำหน้า ปากก็ร้อง “ขอทางหน่อย ขอทางหน่อย” ส่วนลู่เหวย์เดินตามหลัง ในหัวเริ่มคิดเรื่องอื่นแล้ว
บริษัทอุปกรณ์เหมืองแร่ของชิวเยว่จิ้น เป็นกิจการที่เขากับชิวเยว่จิ้นร่วมหุ้นกันเปิด แต่พูดแล้วก็น่าอาย เขายังไม่เคยไปดูเลยสักครั้ง
ตอนนั้นลงเงินไป ที่เหลือชิวเยว่จิ้นจัดการเองทั้งหมด
แถมชิวเยว่จิ้นยังช่วยเหลือเขาอีกหลายเรื่อง
คบเพื่อน จะเอาแต่หยิบฉวยไม่ตอบแทนไม่ได้ ครั้งนี้ลู่เหวย์จึงเตรียมจะพาเขาหาเงิน
รถจี๊ป 212 แล่นไปตามถนน พระอาทิตย์ขึ้นสูงแล้ว แผดเผาจนถนนลาดยางอ่อนยวบ ล้อรถทับลงไปดังเสียงเหนียวหนืด
หลี่เหิงขับรถไปพลางพูดไปด้วย “บริษัทพี่ชิวน่ะไปได้สวยนะ ผมเคยไปดูรอบนึง ดูดีใช้ได้เลย ตอนนี้เขายุ่งจนแทบไม่ได้กลับบ้าน”
ลู่เหวย์ยิ้ม “บริษัทนั่นนะ ช่วงสั้นๆ อย่าเพิ่งหวังกำไร”
รถเลี้ยวเข้าไปในถนนที่ไม่กว้างนัก หลี่เหิงจอดรถเทียบหน้าตึกเล็กๆ สีเทาสามชั้น แล้วชี้ไปที่ป้ายตรงประตูทางเข้า “ถึงแล้ว ตรงนี้แหละ”