ลู่เหวย์ฟังจางเอ้อร์พูดไม่ทันจบ ไม่สนใจถามว่าเกิดอะไรขึ้น หมุนตัววิ่งกลับไปที่บ้าน
สาวเท้าก้าวใหญ่พุ่งเข้าไปในลานบ้าน กระชากกุญแจรถออกจากตะขอวงกบประตู เข้าไปนั่งในห้องคนขับ สตาร์ตรถ
เครื่องยนต์ของรถเซี่ยลี่ส่งเสียงกระเส่าในคืนหนาว สั่นฮือสองที ไฟหน้าสว่างวาบ ลำแสงสีขาวสว่างเจิดจ้าส่องไปที่ประตูลานบ้าน
สวีลี่ลี่คลุมเสื้อกันหนาวยืนอยู่ตรงประตูบ้าน เห็นดังนั้นรีบถามว่า “พี่ลู่เหวย์ เกิดอะไรขึ้นคะ”
ลู่เหวย์ลดกระจกรถลง น้ำเสียงร้อนรนและหนักแน่น “เกิดเรื่องข้างนอกหมู่บ้าน มีคนบาดเจ็บ ผมจะพาไปส่งโรงพยาบาล รีบไปตามคนมาช่วยเร็ว” พูดจบเหยียบคันเร่ง รถพุ่งทะยานออกไป
จางเอ้อร์ยังคงหมอบอยู่ข้างทางตรงปากหมู่บ้าน สั่นสะท้านไปทั้งตัว พอเห็นไฟหน้ารถ พยายามพยุงตัวลุกขึ้น เดินเซไปหา
ลู่เหวย์หยุดรถ ผลักประตูรถลากเขาขึ้นไปนั่งเบาะหลัง จางเอ้อร์ทรุดตัวลงบนเบาะ ริมฝีปากเขียวคล้ำ ฟันกระทบกันกึกๆ ปากพร่ำพูดไม่หยุด “เร็วเข้า...เร็วเข้า...เจี้ยนกั๋วใกล้ไม่รอดแล้ว...”
รถเคลื่อนออกจากหมู่บ้าน เลี้ยวเข้าสู่ถนนดิน
จางเอ้อร์หดตัวอยู่บนเบาะหลัง ถอนหายใจยาว ทันใดนั้นรู้สึกปวดแปลบที่แขน เหงื่อเย็นซึมออกมาทันที
อะดรีนาลีนลดลง ความเจ็บปวดทำให้เขามึนงงวูบ
ลู่เหวย์เห็นดังนั้นถามว่า “เกิดเรื่องอะไรกันแน่ พวกนายไปมีเรื่องกับใครรึเปล่า”
จางเอ้อร์กัดฟัน เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้ฟังอีกครั้ง
แน่นอนว่าเรื่องเกี่ยวกับบ้านของลู่เหวย์เขาไม่กล้าพูด กลัวลู่เหวย์จะถีบเขาลงจากรถ
ลู่เหวย์ฟังจบ มองจางเอ้อร์ด้วยแววตาที่รู้สึกทึ่งจริงๆ คิดไม่ถึงว่าเจ้าหมอนี่ปกติทำตัวก๋ากั่น แต่ยามคับขันกลับมีเลือดนักสู้อยู่บ้าง