“ตึง…เคร้ง!”
เสียงทุบหนักแน่น เสียงค้อนกระแทกกระดูก ฟังดูหนาและหนักแน่น ทั้งคล้ายการผ่าฟืน และคล้ายการเหยียบเศษน้ำแข็งจนแตกละเอียด
ฟังแล้วหนังศีรษะชา เหงือกเสียววาบ
ค้อนของจางเอ้อร์ไม่ได้ทุบใส่หลี่เจี้ยนกั๋ว
จังหวะที่ค้อนกำลังฟาดลง ข้อมือของจางเอ้อร์บิดแรงพลิกเป็นวงโค้ง ค้อนเหวี่ยงพุ่งเข้าใส่หัวของหนึ่งในคนที่ทับร่างหลี่เจี้ยนกั๋วอยู่เต็มแรง
คนนั้นไม่มีแม้แต่เสียงคราง ร่างอ่อนยวบล้มลงบนพื้นหิมะ เหมือนกระสอบปูนที่ถูกเทของในออก
หัวยุบตัวลงไปอย่างเห็นได้ชัด เป็นรอยบุ๋มผิดรูป เลือดและสิ่งอื่น ๆ ค่อย ๆ ไหลซึมออกมาจากแผลแตก เลือดชุ่ม ๆ ไหลเอื่อย ๆ ซึมลงหิมะขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม
เหตุการณ์เงียบไปชั่วขณะ
โจรที่เหลืออีกสองสามคนยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ ปากอ้าตาค้าง มองไปที่เพื่อนที่จมกองเลือด แล้วมองไปที่จางเอ้อร์
ไอ้ขี้ขลาดที่นอนคว่ำอยู่กับพื้นจนฉี่ราดกางเกง ไอ้ไร้กระดูกที่คุกเข่าเรียกพวกเขาว่า "พี่ใหญ่" ไอ้ไร้น้ำยาที่มือสั่นจนจับค้อนไม่มั่น กลับกล้าฟาดค้อนใส่พวกเขา
พวกมันมึนตึง แต่จางเอ้อร์ไม่
อะดรีนาลีนเหมือนน้ำมันม้วนเดือดราดใส่เส้นเลือดทั้งร่าง
เขาไม่มีเวลาคิดว่าค้อนแรกฟาดออกไปอย่างไร ไม่มีเวลาซาบซิ่งสัมผัสค้อนที่จมลงในกระดูก แม้แต่จะกลัวก็ไม่มีเวลา
ค้อนแรกได้ผล เขาไม่แม้แต่จะมองคนที่ล้มลงไป หันกลับมาฟาดอีกที
คราวนี้เล็งไปที่อีกคนที่ทับร่างหลี่เจี้ยนกั๋ว
คนนั้นก้มศีรษะหลบตามสัญชาตญาณ ค้อนเฉี่ยวผ่านขมับไปกระแทกที่ใบหน้า
“เคร้ง” หนึ่งดัง กระดูกโหนกแก้มแตก สันจมูกแตก ฟันปลิวออกมาสองสามซี่ ปนกับฟองเลือดกระเด็นบนพื้นหิมะ