ออกจากบ้านมาแล้ว ลู่เหวย์รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
แต่ก็นึกไม่ออกว่าตรงไหน สองสาววันนี้ดูไม่เหมือนทุกที แต่ก็บอกไม่ถูกว่าไม่เหมือนตรงไหน
“น้องชาย อรุณสวัสดิ์” เสียงทักทายของหวังเปียวดังออกมาจากรถ สะดุดความคิดของเขาไปในทันที
“พี่เปียว คราวนี้รบกวนพี่แล้ว” ลู่เหวย์รีบก้าวเท้าเร็วๆ ดึงประตูข้างคนนั่งฝั่งคนขับขึ้นไปนั่ง วางเป้ไว้ข้างเท้า ภายในรถเปิดฮีตเตอร์ไว้เต็มที่ เบาะหนังอุ่นจนร้อน
“เฮ้ย พูดแบบนี้กับพี่น้องก็เห็นห่างเกินไปแล้ว” หวังเปียวนั่งอยู่เบาะหลัง สวมเสื้อสูทลำลองสีเทาเข้ม ข้างในเป็นเสื้อคอกลมสีดำ หวีผมเรียบลื่นเป็นเงาวาว ดูดีกว่าปกติหลายส่วน โบกมือใหญ่โต น้ำเสียงฮึกเหิมราวกับจะออกรบ “มาๆๆ ขึ้นรถมาคุยกัน เสี่ยวโจว ออกรถ”
โจวเจิ้งไห่ขานรับ ใส่เกียร์ รถแล่นไปข้างหน้าอย่างนุ่มนวล ยางบดผิวถนนคอนกรีตดังซ่าๆ แผ่วเบา
ในเวลาเดียวกัน ทางด้านลู่เหวย์เพิ่งไป หลานเวยเวยก็วิ่งออกมาจากห้องข้างๆ
เธอสวมเสื้อแขนสั้นสีขาว ยังไม่ได้หวีผม ปล่อยสยายอยู่บนไหล่ เท้าใส่รองเท้าแตะ เดินดังแต๊กๆ บนทางเดิน ผลักประตูห้องลู่เหวย์ออกจนเปิดอ้า
หลี่ซือซือยังนอนคว่ำอยู่บนเตียง ถีบผ้าห่มไปไว้ข้างหนึ่ง ขาข้างหนึ่งยื่นออกมาข้างนอก เผยให้เห็นน่องครึ่งท่อน ก้นโด่ขึ้นสูง หน้าซุกอยู่กับหมอน หายใจสม่ำเสมอ หลับสนิท มุมปากมีน้ำลายติดอยู่ เป็นประกาย
หลานเวยเวยทั้งขำทั้งจนปัญญา ก้มตัวฟาดลงไปที่ก้นที่โด่อยู่นั่นหนึ่งฉาด เสียง “เพี๊ยะ” ดังชัดใส ในห้องที่เงียบสงัดฟังแล้วแสบแก้วหูเป็นพิเศษ
“ยังจะนอนอีก! รีบตื่นได้แล้ว ไม่งั้นไม่ทันแล้ว!”
หลี่ซือซือสะดุ้งเฮือก ดีดตัวขึ้นเหมือนโดนลวก กระเซอะกระเซิงเหมือนรังไก่ ยังไม่ทันได้ลืมตา ลูบก้นอย่างมึนๆ บ่นงึมงำ น้ำเสียงไม่ชัดราวกับอมซาลาเปาร้อนๆ อยู่ในปาก: “ก้นฉันนี่... วันนี้ต้องทนทุกข์ทรมานเหลือเกิน... เมื่อคืนก็โดนตี เช้าก็ยังโดนตีอีก...”
“ก็เธอมันหื่นเองนี่” หลานเวยเวยด่าอย่างขำๆ คว้าชุดกระโปรงตัวหนึ่งโยนมาให้ “รีบตื่นใส่เสื้อผ้าได้แล้ว ถ้ามัวโอ้เอ้เครื่องบินก็บินไปแล้ว”
หลี่ซือซือขยี้ตา ดึงชุดลงมา ใส่เข้าตัวอย่างเสียไม่ได้: "จ้าๆ รู้แล้วๆ ผีเร่ง..."
สนามบิน ห้องรับรองพิเศษ