ทั้งสองคนไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า คนขับรถด้านหน้ามีรอยยิ้มเย็นชาที่เก็บกดไว้ที่มุมปาก
หลานเวยเวยจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเวลา
พบว่าทิวทัศน์ยิ่งห่างไกลมากขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ ตึกสองข้างทางจากสูงห้าหกชั้นกลายเป็นสองสามชั้น แล้วก็กลายเป็นบ้านชั้นเดียวหลังคาสังกะสี บนผนังมีโฆษณาสีซีดเขียนไว้ เป็นภาษาไทยก็อ่านไม่ออก
ไกลออกไปมองเห็นที่ดินรกร้างผืนใหญ่ เต็มไปด้วยหญ้าป่า หญ้าเหี่ยวเหลืองหมดแล้ว พลิ้วไหวเป็นระลอก ๆ ในสายลมร้อน
เสาไฟฟ้าตั้งเอียง ๆ อยู่ริมถนน ด้านบนพันด้วยสายเคเบิลสีดำหนาแน่น ดูเหมือนกลุ่มด้ายยุ่งเหยิง
บนถนนแทบมองไม่เห็นคนเดินผ่าน มีรถกระบะคันหนึ่งสวนทางมาเป็นครั้งคราว ตัวรถเต็มไปด้วยฝุ่น ในกระบะนั่งอยู่หลายคน ผิวคล้ำแดด สวมหมวกฟาง สีหน้าไร้อารมณ์มองรถของพวกเธอแล่นผ่านไป
ระบบนำทางก็ยังไม่อัปเดต จุดวงกลมเล็ก ๆ ยังคงหยุดอยู่ที่ตำแหน่งเมื่อกี้ เหมือนหลับไปแล้ว
ความรู้สึกไม่สบายใจที่ผุดขึ้นมาในใจของหลานเวยเวยก็โผล่ออกมาอีกครั้ง เติบโตขึ้นเรื่อย ๆ อย่างควบคุมไม่ได้
มองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่รกร้างมากขึ้นเรื่อย ๆ ในใจหลานเวยเวยบอกตัวเองว่า: อาจเป็นไปได้ว่าเส้นทางก็เป็นแบบนี้ อาจเป็นไปได้ว่าการไปโรงแรมฮิลตันก็ต้องผ่านสถานที่เหล่านี้ อาจเป็นไปได้ว่าตัวเองคิดมากไปเอง