ลู่เหวย์กลับถึงบ้าน ก็ทันเวลาอาหารค่ำพอดี
บนโต๊ะมีไข่นึ่งซีอิ๊วที่ยายทำ กับมะเขือม่วง มันฝรั่ง ที่สวีลี่ลี่เก็บมาจากไร่ของตัวเอง หุงข้าวหม้อใหญ่หอมกรุ่นไปทั้งบ้าน
ลู่ต้าไห่กลับมาจากบ้านใหม่ ตัวมอมแมมไปหมด แต่ยิ้มกว้างจนเห็นฟัน
“พ่อหนุ่ม บ้านตกแต่งใกล้เสร็จแล้ว อยากได้เฟอร์นิเจอร์แบบไหน? ให้ช่างไม้ทำให้ หรือซื้อแบบสำเร็จรูปดี?”
ลู่เหวย์คิดสักครู่แล้วตอบ “ให้ช่างไม้ทำให้ดีกว่า ใช้ไม้ดี ๆ หน่อย เดี๋ยวผมจะหาแบบมาให้ แล้วพ่อเอาไปให้ช่างไม้หวังดู ว่าเขาทำได้ไหม”
“ได้ เดี๋ยวอีกสองวันพ่อจะเรียกช่างไม้มา อ้อ แล้วเรื่องโรงเรือนเตรียมการไปถึงไหนแล้ว?”
“ก็ใกล้แล้ว อีกสองสามวันผมจะไปเอาวัสดุมา”
ความจริงแล้ว ลู่เหวย์ยังไม่ได้เตรียมอะไรเลยสักอย่าง โรงเรือน 100 หลัง วัสดุ เมล็ดพันธุ์ ปุ๋ย ยังไม่ได้จัดการอะไรเลย
แต่เรื่องพวกนี้ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวไปฝั่งปี 2026 ก็หาซื้อได้ง่าย ๆ
ปัญหาเดียวคือเรื่องขุดฐานราก
แถวนี้หน้าหนาวดินเยือกแข็งลึกมาก ถ้าฐานรากไม่ลึกพอ ดินใต้โรงเรือนจะแข็งไปด้วย ปลูกอะไรก็ตายหมด
ดังนั้น ฐานรากต้องขุดลึกอย่างน้อยสองเมตร แถมต้องทำฉนวนกันความเย็นอีก ขุดลึกขนาดนี้ ใช้แรงงานคนล้วน ๆ ต่อให้จ้างคนทั้งหมู่บ้านแถวนี้ก็ไม่ไหว
ยิ่งตอนนี้เป็นช่วงเก็บเกี่ยว ทุกบ้านต่างยุ่ง ต่อให้ให้ค่าจ้างวันละ 10 หยวน ก็ไม่มีใครว่าง
ถ้ารอให้เกี่ยวเสร็จค่อยเริ่ม ก็จะสายเกินไป
เพราะงั้น ทางเดียวคือใช้รถขุด
เขากะว่าจะซื้อรถขุดรุ่นเก่า ๆ สักสองสามคัน เอารุ่นยุค 80-90 ดีที่สุด ของแบบนี้ในจีนไม่ต้องคิดเลย นอกจากใช้เส้นสายข้างบนให้จัดการมาให้