หมาบ้ากลับเอนกายพิงเบาะ หลับตานิ่ง สีหน้าเรียบเฉย แต่สมองกำลังครุ่นคิด
เรื่องที่ว่าเขาจะเอาคืนนั้น พูดต่อหน้าเฉินหู่กับฉันเป้าจือ ให้ทั้งสองได้ยิน
คิมจองฮักเป็นใครกัน?
หัวหน้าใหญ่จากแถบหยันเปียน มีลูกน้องหลายสิบคน มีทั้งปืน มีทั้งเงิน
เขาตอนนี้แขนหักไปข้างหนึ่ง ลูกน้องก็ตายบ้างเจ็บบ้าง จะเอาอะไรไปสู้กับคนพวกนั้น?
ไปหยันเปียนล้างแค้นคิมจองฮัก? นั่นมันดวงดาวอายุวัฒนะผูกคอตาย ไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือไง?
แต่จะพูดอย่างนั้นไม่ได้
เฉินหู่กับฉันเป่าจือเพิ่งเสียพี่ใหญ่ไป ไฟแค้นกำลังคุอยู่ในอก ถ้าเขาเผลอแสดงท่าทีว่า 'ช่างมันเถอะ' แม้แต่น้อย ใจคนก็แตกกระเจิง
ดังนั้นสิ่งที่ควรพูดก็ต้องพูด ท่าทางที่ควรทำก็ต้องทำ ส่วนจะทำได้หรือไม่ได้ เอาไว้ทีหลัง
รถแล่นเข้ามาในเขตตัวเมืองซุยเหอ เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา ลัดเลาะเข้าซอยแคบๆ
ซอยคับแคบมาก สองฝั่งเป็นกำแพงอิฐสีเทา บนกำแพงมีตะไคร่เขียวเกาะ ตรงมุมกำแพงกองระเกะระกะด้วยของเบ็ดเตล็ด—แผ่นไม้ผุ กล่องกระดาษขาดๆ ชั้นเหล็กขึ้นสนิม
สุดซอยเป็นลานเล็กๆ ไม่ค่อยเด่น ประตูเหล็กปิดอยู่ มีกุญแจเก่าๆ คล้องไว้ ขึ้นสนิมเต็มไปหมด