ลู่เหวย์ไม่ได้เข้าไป เขาหมุนตัวกลับมาที่ปากซอย ปีนขึ้นที่นั่งคนขับของคามาส แล้วสตาร์ทรถ
เขาขับรถไปจอดในที่เปลี่ยวใกล้ ๆ แล้วเก็บเข้าไป ตั้งใจว่าจะค่อยเอาของไปส่งตอนค่ำคนน้อย
มีแค่เอ้อร์หลวี่จึที่ยืนเฝ้าหน้าร้านก็พอแล้ว ตัวเขาหลบอยู่เบื้องหลังก็พอ
แถวนี้ผู้คนพลุกพล่านวุ่นวาย เขาไม่อยากโผล่หน้า ยิ่งลดเรื่องได้ยิ่งดี
เขาเอนตัวพิงเบาะ ลดกระจกลงครึ่งหนึ่ง จุดบุหรี่มวนหนึ่ง สูบไปเรื่อย ๆ มองดูผู้คนเดินผ่านไปมาที่ปากซอย
ในเวลาเดียวกัน รถเก๋งสีดำคันหนึ่งกำลังแล่นเอื่อย ๆ มาตามถนนเข้าสู่สุยเหอ
รถเป็นรุ่นวอลก้าแบบเก่า ผลิตจากโซเวียต สีเขียวเข้มคล้ายมอส ตัวรถเต็มไปด้วยฝุ่นกันชนหลังมีรอยขูดลึกเป็นทาง เหมือนไปครูดกับอะไรมา
นอกจากคนขับแล้ว ในรถยังมีคนนั่งอีกสามคน
คนที่นั่งตรงกลางเบาะหลัง อายุราวสี่สิบ ใบหน้าเรียวยาว โหนกแก้มสูง เบ้าตาลึก ดวงตาสามเหลี่ยมเต็มไปด้วยแววโหดเหี้ยม
แขนซ้ายใส่เฝือก คล้องผ้าพันไว้ที่คอ ผ้าพันสกปรกจนดูสีเดิมไม่ออก
เขาคือหมาบ้า ตัวโหดชื่อกระฉ่อนในย่านสุยเหอ ทั้งมาเฟียและตำรวจต่างก็กลัวเขาอยู่สามส่วน
คนนั่งด้านซ้ายคือเฉินหู่ ส่วนเบาะหน้าข้างคนขับคือเฉินเป้า
สองคนนี้เป็นพี่น้องท้องเดียวกัน ตัวใหญ่ล่ำสัน ไหล่กว้างเอวหนา แขนเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ เสื้อยืดรัดแน่น