ลู่เหวย์ไม่ได้ไปโรงงาน งานก่อสร้างที่นั่นใกล้เสร็จแล้ว มีหลี่เหิงคอยดูแลก็พอ ไม่ต้องไปดูทุกวัน
ที่ที่เขาจะไปคือโรงรับซื้อของเก่า ที่คุณน้าเล็กหลิวกั๋วหมิงดูแลอยู่
รถวิ่งไปกว่าครึ่งชั่วโมง ออกนอกเขตเมือง เข้าสู่ถนนดิน สองข้างทางเป็นไร่ข้าวโพด มองไม่เห็นสุดลูกหูลูกตา
ขับต่อไปอีกสิบนาทีเศษ ก็เห็นลานกว้างมีรั้วล้อมแต่ไกล ตั้งอยู่ในที่เปลี่ยวมาก รอบด้านเป็นทุ่งนา ไม่มีแม้แต่บ้านคน ตั้งตระหง่านอยู่เดียวดาย
หน้าประตูรั้วมีป้ายไม้พื้นขาวตัวอักษรดำ เขียนว่า "โรงรับซื้อของเก่า" ตัวหนังสือเขียนด้วยมือ
พอถึงหน้าประตู ก็เห็นรถไถเกษตรคันหนึ่ง บรรทุกของเก่าเต็มคันรถ กำลังขับพรืด ๆ เข้าไปในลาน
กระบะท้ายกองสูงเป็นภูเขา เศษเหล็ก ลวดหนาม ทองแดงเหลือใช้ และเศษพลาสติกหลากสีอีกกองใหญ่ มัดด้วยเชือกป่าน โยกเยกคลอนแคลน ดูเหมือนจะหล่นลงมาได้ทุกเมื่อ
ในลานยังมีรถเข็นสองล้อ รถเข็นเล็ก เกวียนม้า อีกไม่น้อย เข้าแถวรอชั่งน้ำหนัก เบียดเสียดแน่นขนัดไปทั่วลาน
คนที่มาขายของเก่าพวกนี้แต่งตัวซอมซ่อมาก บางคนเสื้อมีผ้าปะ บางคนเปลือยท่อนบนอาบแดดจนดำเป็นตอตะโก บางคนรองเท้ายางที่เท้านิ้วโผล่