เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี ลานสินค้าก็คึกคักขึ้นแล้ว
ในตรอกมีแถวยาวเหยียด ผู้คนเบียดเสียดยัดเยียด มองจากหัวแถวไม่เห็นปลายแถว นับแล้วร่วมหลายร้อยคน
บ้างหิ้วถุงสาน บ้างสะพายกระเป๋าผ้า บ้างขับรถตู้ บ้างขี่รถสามล้อ จนตรอกแน่นขนัดน้ำไหลไม่สะดวก
ทุกคนคุยกันเซ็งแซ่ เสียงดังหึ่ง ๆ คล้ายรังผึ้งแตก
มีคนพูดว่า “ได้ยินว่าของบอสหลิวคุณภาพดี ราคายังยุติธรรมด้วย” มีคนว่า “สำคัญตรงใบนั้นได้ผล มีใบแล้วทางพวกหมีขาวก็ไม่ยึดของ” ยังมีอีกคนว่า “อย่าเพิ่งโม้เลย จะได้ผลหรือเปล่าต้องดูวันนี้”
เอ้อร์หลวี่จึ ตาเฒ่าจาง และครอบครัวลุงต่งผู้เฒ่า เริ่มงานกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง
ในลานบ้านตั้งโต๊ะไว้หลายตัว บ้างเก็บเงิน บ้างลงบัญชี บ้างจ่ายของ บ้างออกใบสั่ง แบ่งหน้าที่กันชัดเจน ใครดูแลส่วนไหนก็ส่วนนั้น
เอ้อร์หลวี่จึยืนอยู่หน้าสุด เสียงดังที่สุด ตะโกนว่า “เข้าแถวเข้าแถว อย่าเบียดอย่าเบียด ได้ซื้อทุกคน” เสียงแทบแหบแหก
ตาเฒ่าจางอยู่ข้าง ๆ คอยรักษาระเบียบ มือถือกาน้ำชาใหญ่ พลางรินน้ำให้คนที่ต่อแถวเป็นพัก ๆ ปากก็พร่ำว่า “อย่ารีบอย่ารีบ อีกเดี๋ยวก็ถึงตาเธอแล้ว”