คุณน้าเล็กดับบุหรี่ หยิบสมุดโน้ตยับเยินเล่มหนึ่งขึ้นมาจากโต๊ะเปิดดู ด้านในเต็มไปด้วยตัวเลขจดแน่นขนัด ลายมือหวัดราวกับคัมภีร์สวรรค์
“ตามที่เธออธิบายไว้แต่แรก หลัก ๆ รับซื้อโลหะกับพลาสติก ทองแดง อะลูมิเนียม เหล็ก ระเกะระกะ มีหมดทุกอย่าง
ทางโน้นกองไว้หลายกอง ทองแดงกองหนึ่ง อะลูมิเนียมกองหนึ่ง เหล็กกองหนึ่ง แยกเก็บไว้ ไม่ได้ปนกัน
พลาสติกก็รับมาไม่น้อย มีทุกสี กองอยู่ที่ลานหลังบ้าน จนแทบจะเป็นภูเขาแล้ว”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เงยหน้ามองลู่เหวย์ สีหน้าเปลี่ยนจากสบาย ๆ เป็นจริงจัง น้ำเสียงก็ลดต่ำลง
“แต่มีเรื่องหนึ่งต้องบอกเธอ การค้าดีเกิน เงินในมือไม่เหลือมากแล้ว
ช่วงนี้รับของเข้ามามาก เงินในบัญชีมองปราดเดียวก็เห็นจะหมดแล้ว
เธอว่าต่อไปจะเอายังไง รับต่อไหม ถ้าจะรับต่อ เงินฉันนี่คงอยู่ได้อีกไม่กี่วันแล้ว ฉันกำลังจะไปหาเธออยู่เลย”
ลู่เหวย์ฟังแล้วไม่ลังเล ตอบตรง ๆ ว่า “รับต่อไปเถอะ รับไปได้ตามสบายเลย
เรื่องเงินไม่ต้องกังวล วันนี้ฉันจะโอนเงินเข้าบัญชีเธอ”
เขาลุกขึ้นเดินไปที่ประตู ชี้ไปที่ของเก่ากองระเกะระกะเต็มลาน แล้วหันกลับมามองคุณน้าเล็ก
“ของพวกนี้ เธอรับมาเถอะ ยิ่งมากยิ่งดี
ของพวกนี้ล้วนเป็นวัตถุดิบสำหรับสร้างโรงงานเหล็กกล้าและโรงงานแปรรูปพลาสติกในอนาคต ไม่ต้องกลัวมาก กลัวแต่ไม่พอ”
คุณน้าเล็กฟังแล้วพยักหน้า “ได้เลย มีคำพูดของเจ้านี่ฉันก็สบายใจแล้ว”
“แล้วอีกอย่าง สถานีรับซื้ออีกสองสามแห่งนั่น การค้าเป็นยังไงบ้าง” ลู่เหวย์ถาม