ในหัวของลู่เหวย์เกิดเสียงอื้ออึงวูบหนึ่ง
ลู่เหวย์
ลู่ของถนนหนทาง เหว่ยของยิ่งใหญ่
ไม่ใช่ลู่ แต่เป็นลู่
เขาอ้าปากอยากพูดอะไรบางอย่าง ลำคอข้างในเหมือนโดนอะไรบางอย่างอุดตันเอาไว้ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
เขานั่งอยู่ตรงนั้น สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก แต่ในใจนั้นพลุ่งพล่านราวกับมหาสมุทร รสชาติต่าง ๆ ปนเปกันยุ่งเหยิงราวกับโจ๊กหม้อหนึ่ง
ลู่เหวย์
ไม่ใช่ลู่เหวย์
หลานเวยเวยไม่ใช่ลูกสาวของเขา
เรื่องที่เขาคิดมานานขนาดนี้ เฝ้ารอมานานขนาดนี้ ก็แตกสลายไปเช่นนี้เอง
หลานเวยเวยไม่ใช่ลูกสาวของเขา
หลานชุนเยี่ยนก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกับหลานชุนเยี่ยนในปี 88
ในใจของเขาจู่ ๆ ก็รู้สึกว่างเปล่าไปส่วนหนึ่ง ราวกับยืนอยู่บนที่สูงแล้วก้าวเท้าพลาดเหยียบอากาศ ความรู้สึกไร้น้ำหนักแบบนั้น บอกไม่ถูกว่าเป็นความผิดหวังหรืออะไร
เขาคิดมาหลายครั้งเหลือเกินว่า หากหลานเวยเวยเป็นลูกสาวของเขา เขาควรทำอย่างไร
เขาคิดมากมายขนาดนั้น คิดไปไกลขนาดนั้น แต่ตอนนี้—ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว
เขาไม่ใช่พ่อของเธอ
ทว่า นอกจากความผิดหวังแล้ว ในใจของลู่เหวย์ยังมีความโล่งใจและความคาดหวังอยู่บ้าง
ไม่ใช่ลูกสาว เช่นนั้นก็ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด
ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด เช่นนั้นเขาก็ไม่ต้องเก็บกดอีกต่อไปแล้ว
เขาสามารถตอบรับความรู้สึกของหลานเวยเวยได้อย่างเปิดเผย สามารถบอกเธอว่า "ฉันก็รักเธอ" สามารถอยู่เคียงข้างเธอ ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่ในฐานะพ่อ
เขาไม่ต้องหลบอยู่เบื้องหลังสถานะ "เพื่อน" อีกต่อไป ไม่ต้องกลืนคำพูดเหล่านั้นกลับลงท้อง ไม่ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้เมื่อมองเห็นแววตาที่เธอมองเขา