"เฮ้ย นายรู้ได้ไงว่าอาลุงฉันกลับมาแล้ว?" อาลุงของเขาหลู่เหวย์คราวนี้แอบกลับมา นอกจากคนในครอบครัว มีแค่ไม่กี่คนที่รู้ แล้วเพื่อนคนนี้รู้ได้ยังไง?
ลู่เหวย์ชะงัก "ฉันไม่รู้เรื่องเลยนะ แต่จริง ๆ แล้วฉันมีธุระจะหาเขา"
ลู่เย่ได้ยินก็มองลู่เหวย์ แล้วมองป้าแก่ที่ดูมีเอกลักษณ์ข้างกายเขา ลังเลเล็กน้อย
"เฮ้ย นายบอกฉันได้ไหม ว่ามีธุระอะไรกับอาลุงฉัน?"
ยังไม่ทันที่ลู่เหวย์จะพูด หลานชุนเยี่ยนข้าง ๆ ก็ขัดอย่างหมดความอดทน "ไอ้หนูเอ๊ย ทำไมอ้อมค้อมนักเล่า? ให้ไปก็ไปสิ บอกไปว่าหลานชุนเยี่ยนมาหา ถ้าเขาไม่เจอ ฉันก็หันหลังกลับเลย"
ลู่เย่ถูกพูดขัดจนคำพูดติดคอ อ้าปากอยากถามว่าเธอเป็นใคร
แต่ดูท่าทางมั่นอกมั่นใจของป้าแก่คนนี้ เหมือนสนิทกับอาลุงมาก แถมยังเป็นคนที่ลู่เหวย์พามาด้วย ไม่เห็นแก่หน้าใครก็ต้องเห็นแก่หน้าลู่เหวย์บ้าง
"ก็ได้ ๆ นาย เข้าไปนั่งในบ้านก่อน ฉันจะไปถามอาลุงที่หลังบ้านให้"
ลู่เหวย์พยักหน้า "อืม ไปเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน"
ลู่เย่เดินผ่านลานบ้าน อ้อมเรือนหลัก ไปหลังบ้าน
หลังบ้านเงียบกว่าหน้ามาก พื้นปูด้วยอิฐสีเทา มุมกำแพงมีกอไผ่ หน้าหนาวใบไม้เหลือง บางตา พอลมพัดก็เกิดเสียงกรอบแกรบ
ด้านในเป็นเรือนแถว ประตูหน้าต่างล้วนเป็นแบบเก่า แกะสลักลวดลาย สีเคลือบหลุดลอกนิดหน่อย แต่ทำความสะอาดอย่างดี
ห้องในสุดปิดประตูอยู่ หน้าประตูมีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ เห็นลู่เย่มาก็พยักหน้า หลีกทางให้
ลู่เย่เคาะประตู