มาถึงโรงพยาบาล สองคนขึ้นไปชั้นบน
ทางเดินเงียบกว่าเมื่อวานเล็กน้อย คงเพราะพรุ่งนี้เป็นวันตรุษจีน ใครออกจากโรงพยาบาลได้ก็ออกไปแล้ว ที่เหลือก็พวกไปไหนไม่ได้
ในเคาน์เตอร์พยาบาลมีพยาบาลสาวสองคนกำลังแขวนโคมไฟ สีแดงสดใส พอเพิ่มบรรยากาศปีใหม่ได้บ้าง
ประตูห้องของหลานเวยเวยเปิดอยู่ครึ่งเดียว
ลู่เหวย์ผลักประตูเข้าไป หลานเวยเวยยังหลับอยู่ ตะแคงตัว หน้าหันไปทางหน้าต่าง ห่มผ้าหนาแน่น โผล่แค่ใบหน้าซีดกับผมดำกระจายบนหมอน
เครื่องตรวจคลื่นหัวใจยังคงส่งเสียง "ติ๊ด" ไม่ช้าไม่เร็ว เหมือนตีจังหวะให้เธอ
ราวแขวนน้ำเกลือมีถุงน้ำเกลือใหม่แขวนอยู่ สายใสห้อยลงมา เชื่อมกับหลังมือเธอ
หลานชุนเยี่ยนนั่งเก้าอี้ข้างเตียง ในมือถือแอปเปิ้ลปอกไปครึ่งลูก คงเตรียมรอให้เวยเวยตื่นแล้วจะให้กิน
วันนี้เธอเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าสะอาด เป็นโค้ทสีแดงเข้ม ดูรื่นเริงขึ้น ทรงผมยังเป็นทรงหลากสีนั่นอยู่
แต่เรียบร้อยกว่าเมื่อวานมาก รวบผมสูงเป็นหางม้า มัดด้วยยางหนังสีดำ
เครื่องสำอางบนหน้าก็จางลง ทาแค่ลิปสติกนิดหน่อย ริมฝีปากเม้มแน่น ดูสดชื่นกว่าเมื่อวาน
เห็นลู่เหวย์กับหลี่ซือซือเข้ามา เธอก็วางแอปเปิ้ลลงบนโต๊ะหัวเตียง ลุกขึ้นยืน พยักหน้าให้พวกเขา แล้วลดเสียงลงพูด "ยังไม่ตื่น อย่าปลุกเลย เมื่อคืนคุยกับแม่ถึงเที่ยงคืน เพลียแล้ว"
หลี่ซือซือเดินไปนั่งบนเก้าอี้อีกตัวข้างเตียง มองหลานเวยเวย แล้วมองหลานชุนเยี่ยน พูดเสียงเบา "อา อี้ วันนี้ท่านจะออกไปข้างนอกหรือ ไม่ต้องห่วง ฉันเฝ้าเวยเวยเอง ท่านไปเถอะ"