กลางดึก ลู่เหวย์กำลังหลับสนิท จู่ ๆ ประสาทสัมผัสอันไวก็ได้ยินเสียงฝีเท้านอกประตู จึงลืมตาขึ้นอย่างรู้ตัว
ในห้องยังมืดอยู่ ม่านไม่ได้ปิดสนิท แสงจันทร์ส่องลอดเข้ามาเล็กน้อย เลือนราง ทาบบนเพดานเหมือนน้ำค้างแข็งบาง ๆ
'คาริน่า? จะออกไปแต่เช้าเลยหรือ?'
พลิกตัวหมายจะนอนต่อ กลับพบว่าเสียงฝีเท้าหยุดอยู่หน้าประตูของเขา จากนั้นก็มีเสียงเปิดประตู
คาริน่ายืนอยู่หน้าประตูในชุดทหารเต็มยศ หลังตรงราวกับหอกที่ปักอยู่ตรงนั้น ชุดสีเขียวเข้มเข้ารูป เน้นเอวบาง ดาวบนบ่าเป็นประกายด้าน ๆ ใต้แสงจันทร์
ปกเสื้อติดกระดุมเรียบร้อย เผยให้เห็นลำคอขาวสะอาดส่วนหนึ่ง ผมสีทองเกล้ามวยอยู่ด้านหลัง ไม่มีหลุดรุ่ย มีเพียงปอยผมเล็กน้อยห้อยลงข้างหู ยิ่งขับใบหน้าเย็นชานั้นให้ดูองอาจขึ้นอีกนิด
ชุดรีดเรียบไม่มีรอยยับแม้แต่น้อย ขากางเกงเป็นสันตรง เท้าสวมรองเท้าบู๊ททหารสีดำ ผูกเชือกแน่นและเป็นระเบียบ
ลู่เหวย์มองเธออย่างมึนงง ขยี้ตาสองที ยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ฝัน ยังคงงุนงง