ประมาณหกโมงเย็น ของคันสุดท้ายของวันนี้มาถึงแล้ว
ของที่เอาเข้าสองวันนี้ พอขายได้สักพักใหญ่แล้ว
ของที่เหลือก็ไม่ต้องรีบร้อน ค่อย ๆ เติมเข้ามาเรื่อย ๆ ก็ได้
ลู่เหวย์หยิบมือถือ โทรหาหลิวน้อย: "เสี่ยวหลิว ไปคลังสินค้า"
"ได้เลยนาย ไปได้ทุกเมื่อครับ"
มาถึงลานจอดหน้าตึกบริษัท ลู่เหวย์ขึ้นรถ แล้วบอกเสี่ยวหลิวว่า: "ไปคลังสินค้า 1 ก่อน"
เสี่ยวหลิวรับคำ ติดเครื่องรถ
คลังสินค้า 1 ก็คือคลังใหญ่ที่ลู่เหวย์เช่าไว้แรกสุด เป็นคลังที่เอาเข้าคราวนี้ใหญ่สุด
สิบนาทีกว่า มาถึงที่หมาย ลู่เหวย์ให้เสี่ยวหลิวจอดรถข้างทาง แล้วลงรถไปคนเดียว
เขาเดินไปถึงหน้าประตูคลังสินค้า ล้วงกุญแจเปิดประตูบานเล็กของคลังสินค้า เอื้อมมือจับสวิตช์บนผนัง "แกร๊ก" เสียงดัง หลอดไฟนีออนสว่างวาบ
ภายในคลังสินค้าหลายพันตารางเมตร กองไว้เต็มพรืด
ใกล้ประตูทางเข้านี่คือบะหมี่แห้ง ซ้อนเรียงกันเป็นระเบียบ เป็นกองสูงท่วมหัวคนราวกับกำแพง
เดินลึกเข้าไปอีกเป็นนาฬิกาดิจิตอล ลังกระดาษนับร้อยซ้อนกัน บนลังมีรหัสรุ่นสีดำพิมพ์อยู่ เรียงซ้อนกันเป็นระเบียบราวกับกำแพงอิฐ
เดินลึกเข้าไปอีกเป็นช็อกโกแลต ใส่ในลังควบคุมอุณหภูมิ ซ้อนกันเรียงไปตามผนัง ข้างบนคลุมด้วยผ้าห่มกันความร้อนสีเงิน