ลู่เหวย์เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ในใจเขาอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
มันบอกไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกแบบไหน
เขารู้ว่าไม่มีเหตุผลให้ต้องโกรธ
หลานเวยเวยไม่ใช่ลูกสาวของเขา นั่นคือความจริง
แต่การรู้ก็เรื่องหนึ่ง การยอมรับก็อีกเรื่องหนึ่ง
เขาคิดว่าตัวเองเป็นพ่อของหลานเวยเวยมาตั้งนาน เก็บงำตัวตนนั้นไว้ในใจมานานแสนนาน แล้วจู่ๆ ก็ถูกใครบางคนเข้ามาฉุดกระชากไป เอาพ่อที่แท้จริงซึ่งมีสายเลือดเดียวกันขึ้นมาแทน
ส่วนตัวเขาเองล่ะ? เขาเป็นตัวอะไร?
ลู่เหวย์เดินมาถึงปากทางลิฟต์ กดปุ่มหนึ่งครั้ง
ประตูลิฟต์เปิดออก เขาก้าวเข้าไป พิงผนังลิฟต์แล้วหลับตาลง
ระหว่างที่ลิฟต์เลื่อนลง เขาเห็นตัวเลขชั้นกระโดดเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ในหัวยุ่งเหยิงไปหมด
เดินออกจากลิฟต์ ผ่านโถงชั้นล่าง ผลักประตูกระจกออกไป
ลมหนาวข้างนอกวูบเดียวก็พัดเข้ามาจนเขาสะท้าน
เขายืนอยู่ที่บันไดหน้าตึกโรงพยาบาล ล้วงซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า หยิบมาหนึ่งมวนคาบไว้บนปาก ที่จุดไฟกดสองครั้งถึงจะติด เปลวไฟสั่นไหวในสายลมก่อนจะลามไปจุดปลายบุหรี่
เขาสูดเข้าไปลึกๆ ควันวนในปอดอยู่หนึ่งรอบ ก่อนจะพ่นออกทางจมูก แล้วถูกลมพัดกระจายหายไปทันที