อีกด้านหนึ่ง องครักษ์จากจวนซูมาถึงหน้าจวนเจียง ประกาศเสียงดังว่าต้องการพบอ๋องเหิง ทั้งยังกล่าวว่ามีจดหมายฉบับหนึ่งต้องมอบให้เขาด้วยตนเอง
“ท่านมาจากตระกูลซูใด วันนี้จวนของเรามีงานมงคล นายท่านสั่งไว้ว่าไม่รับแขก” เด็กเฝ้าประตูเอ่ยจบก็ทำท่าจะปิดประตู
“จวนแม่ทัพซูทางใต้ของเมือง ข้ามีเรื่องสำคัญต้องพบอ๋องเหิง” องครักษ์กล่าวอย่างหยิ่งผยอง
เด็กเฝ้าประตูมีนามว่าเจียงฮ่วน ตั้งแต่เล็กได้รับจวนเจียงรับไว้เลี้ยงดู ทั้งยังอ่านออกเขียนได้ เขารังเกียจคนหยิ่งผยองที่สุด ทั้งยังมีนิสัยเอาเรื่องอยู่บ้าง เขารู้เพียงว่าวันนี้คุณหนูสามกลับมาเยี่ยมบ้าน ห้ามผู้ใดมารบกวนเป็นอันขาด เมื่อนึกถึงอีกฝ่ายที่บอกว่ามาจากจวนแม่ทัพซูทางใต้ของเมือง นี่มิใช่จวนที่เขากับพี่เหลียนเย่เคยไปหรอกหรือ?
ครานั้นเขาได้ยินพี่เหลียนเย่พึมพำว่า “ที่แท้คุณหนูซูก็เป็นคนรักของอ๋องเหิงนี่เอง!”
“หรือว่าคุณหนูตระกูลซูจะส่งจดหมายมาให้องค์ชายเหิง?” เขาเข้าใจความนัย จึงลอบกล่าวในใจว่า “แย่แล้ว...”
เด็กเฝ้าประตูแย้มยิ้มให้อีกฝ่ายก่อน แล้วจึงกล่าวว่า “ในเมื่อท่านมาพบอ๋อง ข้าจะไปเรียนท่านให้ทรงทราบ ขอท่านรอสักครู่ จดหมายในมือท่านต้องการให้ข้านำไปส่งหรือไม่?”
คุณหนูกำชับให้ส่งจดหมายถึงมืออ๋องเหิงด้วยตนเอง เขาจึงกล่าวว่า “ไม่ต้อง ข้าจะมอบให้ท่านอ๋องด้วยตนเองเมื่อได้พบ”
เจียงฮ่วนย่องเข้าไปหาเจียงเฟิ่งหัว “คุณหนูสาม มีคนมาที่หน้าประตูขอรับ บอกว่ามาจากจวนแม่ทัพซู”
เจียงเฟิ่งหัวแย้มยิ้มอย่างเรียบเฉย ซูถิงหว่านช่างอดทนรอไม่ไหว ถึงกับส่งคนมาหาถึงที่ นางอยากแต่งให้เซี่ยซางจนรอไม่ไหวแล้วหรือ? ชาติก่อนนางแต่งเข้าจวนอ๋องเหิงอย่างสง่างามในฐานะพระชายารอง กลายเป็นคนสำคัญในใจเซี่ยซาง