จวนซู
ซูถิงหว่านได้ยินข่าวว่าอ๋องเหิงพาพระชายากลับไปเยี่ยมบ้าน นางพลันแข็งค้างประหนึ่งรูปสลัก «อาซางรับปากข้าไว้ชัด ๆ แล้ว เหตุใดจึงไปจวนเจียงได้ เขาไม่ใส่ใจเจียงเฟิ่งหัวมิใช่หรือ ยังรับปากว่าจะมารับข้าวันนี้...»
บนเตียงมีชุดเจ้าสาวที่เขาเลือกด้วยกัน แต่เดิมชายารองสวมชุดสีชมพูเข้าจวนได้เท่านั้น เป็นเขาที่ยืนกรานจะมอบชุดเจ้าสาวหรูหราที่สุดในเมืองเซิ่งจิง และพิธีแต่งงานอันยิ่งใหญ่สมเกียรติแก่นาง จึงทุ่มเงินจำนวนมากสั่งตัดชุดสีแดงชาดชุดหนึ่ง
อิ๋นซิ่ง สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยอย่างปวดใจ «นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ท่านอ๋องผิดนัด วันนี้เป็นวันแต่งงานของคุณหนู เขาจะส่งองครักษ์สักคนมาบอกว่าวันนี้รับคุณหนูไม่ได้ แล้วเลื่อนพิธีแต่งงานตามใจชอบได้อย่างไร จะเลื่อนไปถึงวันไหนกัน คุณหนูเป็นบุตรีแห่งจวนแม่ทัพผู้สูงศักดิ์ จากพระชายาเอกต้องกลายเป็นพระชายารอง ก็เสียเปรียบมากพอแล้ว ท่านอ๋องยังทำกับคุณหนูเช่นนี้ได้อย่างไร นางเป็นเพียงบุตรีของไท่ฟู่เส้า จะเทียบกับคุณหนูได้อย่างไร»
«พอแล้ว ออกไป!» นางตวาดสาวใช้
สาวใช้ไม่กล่าวอะไรต่อ เดินออกจากห้องไปตามลำพัง เพื่อระบายความคับแค้นแทนคุณหนู นางจึงถือวิสาสะนำเรื่องนี้ไปแจ้งพระสนมกุ้ยเฟย พระนางย่อมต้องช่วยตัดสินให้คุณหนู
ซูถิงหว่านทุกข์ใจจนหยาดน้ำตาอาบหน้า นางนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองแดง จ้องมองเงาสะท้อนของตนไม่วางตา นางมั่นใจว่าตนงดงามยิ่ง มิได้ด้อยไปกว่าสตรีบอบบางในห้องหอแห่งเมืองเซิ่งจิง อาซางไม่ชอบสตรีที่เสแสร้งอ่อนช้อยเช่นนั้น
ทว่าภาพที่เขาเข้าพิธีสมรสกับเจียงเฟิ่งหัวกลับวนเวียนอยู่ในห้วงคิด เขาโอบเจียงเฟิ่งหัวไว้ในอ้อมแขนอย่างร้อนใจ แววตาฉายความตื่นตะลึงและชื่นชม...
อาซางไม่เคยมองนางด้วยสายตาเช่นนั้น
นางลูบไล้เครื่องประทินโฉมอันประณีตบนใบหน้า พึมพำกับตนเอง «เจียงเฟิ่งหัวงดงามถึงเพียงนั้นเชียวหรือ จะงามกว่าข้าได้หรือ อาซางเคยบอกว่าข้าเป็นสตรีที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยพบ»